Вар'яцтва робіць жыцьцё больш цікавым

Сярод маіх жж-сябоў ёсць адзін чалавек, які даволі многае апісвае са свайго прыватнага жыцця. Запісы гэтыя ў асноўным падзамочныя, але ж усё роўна маюць публічны характар. Бо што вынесена на абмеркаванне, страчвае грыф "толькі для ўласнага карыстання". Не буду крывіць душою -- падобныя допісы звычайна цікава чытаць. Сама да такога няздольная. Родныя ведаюць пра маё жыццё надзвычай мала: у асноўным нейтральныя ці пазітыўныя факты ў агульных рысах. Я амаль ніколі не расказваю пра свае планы, і вельмі рэдка прашу парадаў. Па прынцыпу, чым менш ведаюць, тым больш спакойна спяць. Часам на мяне находзяць прыступы "эксгібіцыянізму", і каму-небудзь з блізкіх сяброў магу распавесці нешта важнае для мяне. Але пасля шкадую. Застаецца такое ж непрыемнае адчуванне, як пасля дагляду памежнікамі ўласных рэчаў. А як далёка знаходзіцца мяжа вашых інтымнасці і прыватнасці?

Пакуль мінскі асфальт барануюць танкі, а неба -- самалёты, у Берліне ва ўсю адрываецца дэмакратыя.



Усё прыўкраснае глядзець ( тут )

LiveTyping.ru

Сябры мае і несябры таксама, хачу ў вас запытацца:

-- Які сэнс вы ўкладваеце ў словы "ЦІКАВАЯ БАРЫШНЯ"? :)))

Гумар у дэпутатаў "палаткі" цвіце і буяе.
Сённяшняе:

Дэпутат гаворыць міністру транспарта:"Радует, что на дорогах нет выебон". (арфаграфія апошняга слова перадае вымаўленне)
Цяжка не пагадзіцца з аратарам.

Пытанне міністру аховы здароўя: "Как вы боретесь с клещами? Основные граждане в лес бояться зайти! Это очень серьезная проблема и ее надо обязательно решать!".
Страцила апетыт, спакой и сон, спрабую зразумець, хто ж у нас "основные граждане".

І ніводнага пытання прадстаўнікам мінфіна і мінэканомікі, відаць таму што міністэрствы невясёлыя.

Сябры мае, займаюся справай арыгінальнай. Перакладаю на англійскую мову лісты кахання ад сваёй знаёмай нейкаму немцу. Дзяўчонка вельмі хоча замуж. Пачуваюся дуэньяй сучаснага фармату :).



І узнікла ў мяне пытанне. Ці ёсць сярод вашых знаёмых прыклады, калі курортныя раманы перарасталі ў сталыя адносіны і сканчваліся, напрыклад шлюбам і ўсеагульным мірам і гармоніяй? :) А можа сям'я і курортныя раманы сонца і бунт гармонаў несумяшчальныя?

На выходных па справах ездзіла ў памежны польскі гарадок. Зваротная электрычка ў Беларусь едзе позна ўвечары, таму, парабіўшы ўсе свае справы, вырашылі ехаць з "падсадкай" праз пераход "Варшаўскі мост". Паводле правілаў, гэты памежны пункт можна перасякаць толькі на транспартным сродку. Звычайна працэс "падсадкі" выглядае наступным чынам: падыходзіш да кіроўцы машыны з беларускімі нумарамі і просіш перавезці, ён пагаджаецца. Не сакрэт, што ў памежных гарадах людзі матаюцца ў суседнія краіны за больш таннымі таварамі для сябе, сваіх знаёмых, на продаж. З майго досведу за "падсадку" ніхто ніколі грошай не патрабаваў, але могуць папрасіць сказаць на мытні, што нейкая рэч, якая абмежаваная ва ўвозе (бытавая тэхніка, напрыклад) твая. Атрымліваецца паслуга за паслугу.

Кіроўца, які забраў нас, папрасіў "узяць на сябе" дзіцячы вазок. Усе пагадзіліся. Праехалі польскіх мытнікаў-памежнікаў, беларускіх памежнікаў. На беларускай мытні да машыны падыходзіць мытнік з наетай чырвонай мордай, відавочна, добра выпіўшы. Становіцца ў позу "я тут Бог", на пальцы круціць нейкі брэлок (усё па Фрэду, мляць). Далей адбываецца такі дыялог.
Мытнік: Учимся, работаем?
Я: Работаем...
Мытнік: Зачем в Польшу ездили?
Дзеўчына з нашай кампаніі: По делам, отдохнуть...
Мытнік: (з'едліва) Роскошно живём...
Глядзіць у салон -- ва ўсіх невялікія торбы, у багажніку машыны заўважае дзіцячы вазок.
Мытнік: Чья коляска?
Я: Наша.
Мытнік: (мне) Что ТЫ мне расказываешь? Не твоя коляска.
Я: Наша, почему вы думаете, что не наша?
Мытнік: Девочка, сейчас я с ТОБОЙ часа четыре побеседую, от всего откажешься!
На твары такая пыха і самазадаволенасць, быццам я з пупам зямлі размаўляю. Мяне аж "падкінула" ад злосці. Я ўсё разумею: ён ведае кіроўцаў, якія туды-суды матаюцца, возяць тавары, але няўжо хамства ўзвышае яго ў вачах людзей? Разумею, што калі пачну агрызацца, пяць чалавек могуць правесці ў яго "прыемнай" кампаніі гадзінку-другую часу. Даводзіцца змаўчаць, у думках абазваўшы казлом і нават горш. Паўлін-мытнік пахадзіў вакол машыны, наехаў на кіроўцу, пасля вялікадушным жэстам дазволіў нам рушыць на родную тэрыторыю.

На выездзе з зоны кантролю памежнікі ўключылі зялёнае святло на светлафоры, але не паднялі шлагбаўм, кіроўца рэзка затармажвае, яны рагочуць. Па тварах бачна, што вясёлыя памежнікі таксама прынялі на душу чарачку ў гонар свята. Дзевятага траўня, дзень пабеды...

Здраствуй, родзіна...

Вечар сёння арыгінальны.

Спачатку амапаўцы зладзілі Севярынцу і Ко, а за адно і журналістам абзорную экскурсію па Мінску ўздоўж Свіслачы.

Пасля была піцца, а пірожнае ўжо лішняе.

І тут я пабачыла Яго. На станцыі метро Купалаўская. Няспешнай паходкай, з выразам годнасці і спакою на твары. У шэрым швэдары а-ля рыбакоў-нарвежцаў. У зялёным гарнітуры колеру хакі. Белая фуражка з залатымі гузікамі на галаве. А на плячы –- зялёны папугай какаду. У вагоне дзеўкі касіліся на “капітана” і пасміхаліся. Два хлапцы і дзяцюк, якія стаялі за яго спіною, увесь час былі з каменнымі тварамі. Быццам штодня ездзяць у метро з капітанамі з папугаем на плячы. Капітан выйшаў на маёй станцыі (свята і на нашай вуліцы :) ). Аказалася, што адно плячо гаспадара папугай ўжо абгадзіў, і цяпер, відаць, толькі чакаў адпаведнага моманту, каб зрабіць сваю чорную справу яшчэ разок. Нейкія дзеўкі фатаграфалі дзядзьку на мабілкі, а ён хоць бы хны – нібыта на свеце існуе толькі ён і яго папугай. Вельмі хацелася запытацца, гэта філасофія жыцця ці проста прыкол? І яшчэ параіць набыць форму іншага колеру, бо папугй з ёй зліваецца. Але падумала, што будзе тупа чапляцца да незнаёмага дзядзькі. Таму мы разышліся ў розныя бакі, як караблі ў акіяне :)))


Ужо каля дома мне насустрач ішла нейкая цётка з запаленай свечкаю ў руках.

Люблю дзівакоў.

Сябры мае, нехта з вас яшчэ не ведае, што я люблю дождж?

Хто б мог падумаць, што ў суботу вечарам на першым паверсе ўніверсама "Цэнтральны" такі аншлаг: гопнікі, псеўда-готы, патлатыя мужыкі, калдыры ды іншыя неапазнаныя аб'екты. А ў метро ехала вялікая кампанія прыкольных панкаў -- з хаерамі.

Парадавала рэклама гарэлкі "Прэзент" вытворчасці завода "Крышталь": "Прэзент -- зрабі сабе падарунак". Цяпер, сябры і сяброўкі, вы ведаеце, чым можна пацешыць сваю душу :)

Стужка-фрэнд ku_palinka папрасіла назваць пяць любімых фрэндаў.
З тым жа пытаннем да вас звяртаюся: чые жж вам найбольш цікава чытаць? Падзяліцеся адрэсамі :)

На Аднакласнікі прыйшло запрашэнне наступнага зместу:

"ХХХ ХХХХ
10.02.2009 17:46
приглашает Вас
присоединиться к группе
Русская Партия
Ольга, нет желания вступить в Русскую Партию? И.Т."

Русская Партия (РП) основывается на Русской Идее (РИ) Достоевского, Толстого, Фёдорова. Основной Документ Русской Партии (ОДРП)http://www.idea.promedia.lv/idea.pdf

Можа, ёсць жадаючыя сярод фрэндаў, а то атрымаецца, што я карыснай інфой не падзялілася.
:)))

Амаль штодзень правяраю ў пад’езьдзе паштовую скрынку. Загадзя ведаю, што, акрамя спаму-рэкламы ці бясплатнай газеты “Ва-банк” у суботу, там нічога быць не можа. Але кожны раз чакаю, што прыйдзе ліст. Чамусьці ніколі не ўзнікае думак ад каго будзе белы канверцік, але вельмі хочацца яго пабачыць за металічнай дзверцай. У часы, калі інтэрнэт і мабільная сувязь былі абмежаванымі, я перапісвалася са сваімі сябрамі, роднымі, бацькамі. Некаторых з маіх суразмоўцаў я ўжо ніколі больш не пабачу. Выкінуць плён ліставання не падымаецца рука. Часам раблю “інвентарызацыю” папераў, бачу, што пачак падпісаных на маё імя канвертаў не робіцца таўсцейшым і становіцца крыху сумна. Аднойчы не пашкадавала часу і перачытала ўсе лісты, пасля гэтага пашкадавала, што не пісала свае адказы пад капірку. Мозг многае запіхвае ў падсвядомасць, здаецца, што ўсё няважнае і нявартае памяць вычышчае адмыслова. А калі чытаеш ліст, то аказваецца, што ўсё помніш. І ўсё важнае, і вартае.

Цяпер далёкія мы сталі зусім блізкімі. Сацыяльныя сеткі, мэйлы, скайпы, аські... Ад сваіх знаёмых я атрымліваю мноства друкаваны літар, літары складаюцца ў словы. Адзін захварэў, другі ў 13.28 п’е каву, а трэці збіраецца ў басейн. Але літары-словы чамусьці падаюцца больш блёклымі, за тыя, што напісаныя на клятчатых і проста белых аркушах, акуратна перагнутых упоперак, і тоненька з краю. Напэўна, уся справа ў Times New Roman ці Arial...

У дзяцінстве пад вокладкай сямейнага фотаальбому я знайшла ліст, напісаны рукою майго бацькі. На пажаўцелым, у клетку аркушы са школьнага сшытка сярод усяго іншага было напісана “Марыя Аляксандраўна, я думаю, што лёс нам быць разам”. Чытаць чужыя лісты бывае прыемна і карысна: перавядзеш позірк з напісаных словаў на чалавека, а ў знаёмым вобразе -– нечаканае новае.

На працягу года па некалькі разоў на дзень прыходзілі цёплыя і крыху сумныя лісты. Я так і не даведалася, якія літаркі выводзіла рука гэтага чалавека: размашыста-круглыя, роўненькім радком ці нервовымі завіткамі. Лісты і скрынка былі электронныя. А чалавек – жывы.

Я не люблю пустыя паштовыя скрынкі.

"...Саслужбоўцы абсалютна не ведаюць гісторыі з ягоным прызывам, нічога не ведаюць і пра апазіцыю. Да яго беларускай мовы ставяцца досыць станоўча. “Хапае і такіх, чыя натуральная мова вельмі набліжаная да літаратурнай беларускай, але яны на маю беларускую рэагуюць найбольш негатыўна”, — кажа салдат".
Прачытаць рэпартаж цалкам тут

ШаноЎныя фрэнды, можа нехта з вас заўтра едзе на прысягу да Івана Шылы і ёсць вольнае месца?
Была б вельмі ўдзячная.

Стужкафрэнда і фрэнда insurhent віншую з Днём народзінаў!!!
Шчасця-шчасця-шчасця!

Цяпер усе знаёмыя з захапленнем глядзяць тэлесерыял "Доктар Хаус" -- медыцынскі дэтэктыў. Каб зусім не цягнуцца ў хвасце прагрэсу, на гэтых выходных я таксама глянула колькі серый медэпапеі. Яно та канешне прыкольна: дзядзка неардынарны, цынічны і ўвогуле пляваць хацеў на многія правілы соцыума. Аднак. Калі б ролю Хаўса іграла жанчына-акторка, то фільм быў бы пра стопрацэнтную сцерву. Не ведаю як вам, а мне мужыкі ў сцярвозным амплуа не падабаюцца. Ну, падумайце, які нармальны мужык пойдзе да сябра з ультыматумам "або я, або твая каханка". Думаю, нават адэкватная жанчына на такое не здольная.
Карацей, у рэальным жыцці я б такому мужыку паствіла "незачот" :).



А цяпер пра прыемнае :). Я абажаю глядзець фільмы пра вайну (і кніжкі чытаць таксама), бо ў такіх стужках зазвычай поўна нармальных мужыкоў, без залишних саплей і гламуру. Яны гавораць мала тэксту, што вельмі прыемна, бо слых і мозг не напружваецца :))) А вочы тым часам адпачываюць, назіраючы за іх подзвігамі, пагонямі, перастрэлкамі і іншымі крутымі штукамі, якія не ўмею рабіць я. Некалькі тыдняў таму патрапіўся мне сучасны расійскі серыял пра другую Сусветную, пра разведчыкаў. Давялося глядзець да сямі раніцы -- проста не адарвацца было ад герояў серыялу: і разумныя, і дужыя, яшчэ і фарціла хлопцам увесь час. Ну, проста супермэны ў гімнасцёрках. Каб падлячыць сваю псіхіку пасля прагляду фільма пра сцерву-мужыка паставіла "Легіянера" з Ван Дамам: суцэльны пазітыў :). Як сказаў бы фрэнд andorac, мужык павінен біцца :)))

Чаго не ўмею я :(

1. Праўдападобна хлусіць, калі размаўляю з чалавекам і гляджу яму ў твар.
2. Граць на музычных інструментах .
3. Дараваць здрады і вялікія крыўды.
4. Быць пунктуальнай доўгі час.
5. Прызнавацца ў каханні.

хацелася б даведацца чаго не ўмеюць
marsianka_selma, uladzimer, vaukaluck і kauka_kauka

Какой афоризм тебе подходит

Ваше имя ваш афоризм... Случайно ли у статуи Свободы нет кольца на безымянном пальце?

все гадания на aeterna.ru

1. Вазьмі бліжэйшую кнігу.
2. Адкрый на старонцы 123.
3. Знайдзі трэці сказ.
4. Змясці яго ў сваім ЖЖ разам з гэтымі інструкцыямі.
5. Назавіце кніжку, ці што:)

"Состояние удовлетворительное", -- холодно ответила медсестра.
С. Даўлатаў "Зона"