Вар'яцтва робіць жыцьцё больш цікавым

Стыў Джобс і тры яго гісторыі

2009-11-08T20:39:52Z

Прамова Стыва Джобса (сузаснавальника и генеральнага дырэктара амерыканскай карпарацыи Apple Inc) перад выпускнікамі Cтэнфарду.

...Вы не можаце злучыць кропкі, гледзячы наперад; вы можаце злучыць іх толькі аглядаючыся ў мінулае. Таму вам прыйдзецца даверыцца тым кропкам, якія вы як-небудзь звяжаце паміж сабою ў будучыні. Вам прыйдзецца на нешта пакласціся: на свой характар, лёс, жыццё, карму - што заўгодна. Такі падыход ніколі не падводзіў мяне і ён змяніў маё жыццё.

І адзіны спосаб рабіць вялікія справы – любіць тое, што вы робіце. Калі вы яшчэ не знайшлі сваёй справы, шукайце. Не спыняйцеся. Як гэта бывае з усімі сардэчнымі справамі, вы даведаецея, калі знойдзеце. І, як любыя добрыя адносіны, яны становяцца лепш і лепш з гадамі. Таму шукайце, пакуль не знойдзеце. Не спыняйцеся.

Ваш час абмежаваны, таму не марнуйце яго на жыццё чыімсці чужым жыццём. Не трапляйце ў пастку догмы, якая гаворыць жыць думкамі іншых людзей. Не дазваляйце шуму чужых меркаванняў перабіць ваш унутраны голас. І самае важнае, мейце адвагу трымацца свайго сэрца і інтуіцыі. Яны нейкім чынам ужо ведаюць тое, кім вы хочаце стаць насамрэч. Усё астатняе другасна.

Раённы разліў

2009-10-22T12:48:21Z

Дзеля пашырэння кругагляду азнаёмілася з адной з раённых газет Беларусі.

<lj-cut text="Безопасность жизнедеятельности і Списки погибших">Сайт напалову мёртвы, клікаеш на артыкул, а там – пустая старонка. Самыя цікавыя і чытабельныя матэрыялы з серыі народных баек. Астатняе – унылае га...но. Канцэлярызмаў і ўвогуле кондавых фраз – да халеры.
У інфе пра рэдакцыю напісана, што сярэдні узрост іх работнікаў – 36,5 гады. Штат рэдакцыі – 15 чалавек (жыруюць людзі!). Вышэйшую адукацыю маюць толькі чацвёра супрацоўнікаў, а трое – вучацца завочна ў Інстытуце журналістыкі. На сайце напісана, праўда, што на журфаку БДУ, якога ўжо даўно няма.

Загалоўкі – проста песня (*чытаць з інтанацыяй*):
Идеология — основа жизнедеятельности военнослужащих
Педагог и идеолог — слова-синонимы
Качественное планирование — залог эффективности и результативности идеологической работы
Пьянство — порок или образ жизни?
Эффективность профилактики — в совместной работе
Маршрутами информационных групп
Ранние браки — психологические травмы

Газета фактычна рускамоўная. Найбольш беларускіх тэкстаў у рубрыцы “О жизни в прозе” – лірычныя і ня вельмі нататкі.
Рубрыкі “Безопасность жизнедеятельности” і “Списки погибших” прымушаюць задумацца пра марнасць жыцця як мінімум. Тэкстаў у апошняй, між інышм, не знайшла. Відаць, на будучыню зрабілі.

І пра ~~надвор’е~~ харошае: байка ад газеты.

“ПАД’ЕХАЎ”
Некалі яшчэ даўней жыў у вёсцы дзядзька — Віктарам яго звалі, выпіць любіў дужа, а пасля — падурэць, пасмяяцца з каго. Да таго ж, “вынаходнік” быў такі, што і з пекла, як кажуць, назад дамоў сцежку знайшоў бы. А тут здарыўся такі выпадак, што гэты яго “талент” якраз і спатрэбіўся.
Не ведаю, па якіх-такіх справах, але занесла нячыстая дзядзьку ў той дзень у Гомель. Хадзіў-блукаў ён па горадзе аж да самага вечара, зазірнуў у нейкую кавярню, пасля ў буфет, а неўзабаве “наблукаўся” так, што ногі ўжо не трымалі. Здавалася б, самы час збірацца назад, у сваю вёску, а тут ліха такое — грошай у кішэнях ні рубля. Ці і сапраўды ўсе прапіў, ці згубіў, ці выцег хто ў разеўкаватага гулякі — невядома, але дзядзька быў упэўнены — грошы ўкралі, да таго ж і ў вёску дабірацца неяк трэба, таму, нядоўга думаючы, ён пашыбаваў прамесенька ў міліцыю.
Праўда, чым бліжэй падходзіў да аддзела, тым больш слабела яго надзея на тое, што хто-небудзь паверыць яму, пьяненькаму, і згодзіцца хоць чымсьці дапамагчы. Рашэнне асяніла яго раптоўна, як гром сярод яснага неба. Гэтак жа імкліва і рашуча ён падыйшоў да акенца дзяжурнага:
— Я ведаю дзядзьку, у яго аўтамат ёсць, — выпаліў сур’ёзна, цвёрда, не вагаючыся.
— Вы адкуль? — гэтак жа сур’ёзна запытаў яго міліцыянер.
— З вёскі N, і дзядзька адтуль жа.
Паклікалі яго ў кабінет, аформілі нейкія паперы. Часу на зборы аператыўнай групе спатрэбілася няшмат. Гэтак жа хутка даімчалі і да вёскі. Час быў ужо даволі позні, а тут яшчэ хмары неба завалаклі, на вуліцы цемень — хоць вока выкалі. На ўездзе ў вёску машына збавіла хуткасць, нетаропка пакацілася па вуліцы.
— Вось тут, каля помніка спыніцеся. Я пакажу, — штурхнуў аднаго са сваіх праважатых дзядзька Віктар.
Спыніліся, выйшлі.
— А вось і ён, дзядзька з аўтаматам, — хуценька выпаліў хітры гуляка і шпарка мыскануў у цемру.
Разгубленыя ад такога нахабства міліцыянеры толькі яго і бачылі — пакруціліся-пакруціліся (прозвішча ў аддзеле прайдзісвет назваў чужое) ды так ні з чым і паехалі назад. А дзядзька пра свае гомельскія прыгоды расказваў пасля ледзь не кожнаму сустрэчнаму.

Начны дыбр

2009-10-14T12:52:57Z

Бойцеся сваіх жаданняў, бо яны здзяйсняюцца.
Пра тое, што я люблю дождж, не ведае хіба што лянівы. Але сэнс не ў гэтым. Надумалася мне ўчора ноччу прагуляцца. Ісці да дома хуткім крокам – 25 хвілін. Халодны дожджык такім шпацырам не замінае, але, каб не паўтараць словы невядомага героя “вецер в харю, а я шпарю”, давялося выклікаць таксоўку.
Толькі ментальнае жаданне ўжо было адпраўленае, і, не даязджаючы да дому, таксоўка заглохла. Метраў пяцьсот усё ж атрымалася прагуляцца пад дажджом па лужынах і жоўтым лісці. Красата.
Для паўнаты шчасця знайшоўся фільм “Inglourious Basterds”. Кажуць, што ў нашых кінатэатрах яго не будзе, таму жаданне прагляду было спатоленае на ноўце. За гумар і дыялогі пяць.
А раніцай нарэшце ўключылі ацяпленне.
Вось такая справаздача выкананых жаданняў. :)

Фраза дня

2009-09-28T19:52:14Z

Снайпер у рамантычным перыядзе.

Ігар Пастухоў: «Адно з двух — ці АЭС, ці заказнік»

2009-08-18T13:21:58Z

Гутарка з Ігарам Пастуховым -- звольненым дырэктарам ландшафтнага заказніка «Сарачанскія азёры», што размяшчаецца прыблізна ў пяці кіламетрах ад Астравецкай пляцоўкі пад будаўніцтва АЭС.

У мяне складваецца ўражанне, што заказнік нікому цяпер непатрэбны. Я ведаю, што кантору заказніка перанеслі ў Астравец за 30 кіламетраў, гэта тое ж самае, калі б яе перанеслі ў Мінск ці іншую краіну - тэрыторыя будзе некантраляваная. Аднойчы намеснік міністра спорту і турызму Чэслаў Шульга выказаўся ў такім ключы: калі атамная станцыя патрэбная, то варта будаваць, і, на шчасце, гэта ў нас не апошні заказнік. Запаведнік у Беларусі толькі адзін - Бярэзінскі. Белавежская пушча - гэта Нацыянальны парк са статусам лясной паляўнічай гаспадаркі.

Дылема маральнага і матэрыяльнага

2009-07-17T14:18:47Z

Кошты на жыллё ў сталіцы і ваколіцах крыху спаўзлі ўніз. Абмяркоўваем з калегам, што ў многіх недзяржаўных СМІ заробкі такія, што крэдыт на набыццё не дадуць. Выйсце -- пайсці працаваць у дзяржаўныя СМІ. Там табе і заробак някепскі, і праца дзяржаўная-афіцыйная.
Адна журналістка на гэты конт сказала так: "Прадаць душу д'ябалу дзеля кватэры".

Ці існуе адназначны выбар у дылеме паміж маральным і матэрыяльным?

Інтымнасць і прыватнасць

2009-07-07T14:24:30Z

Сярод маіх жж-сябоў ёсць адзін чалавек, які даволі многае апісвае са свайго прыватнага жыцця. Запісы гэтыя ў асноўным падзамочныя, але ж усё роўна маюць публічны характар. Бо што вынесена на абмеркаванне, страчвае грыф "толькі для ўласнага карыстання". Не буду крывіць душою -- падобныя допісы звычайна цікава чытаць. Сама да такога няздольная. Родныя ведаюць пра маё жыццё надзвычай мала: у асноўным нейтральныя ці пазітыўныя факты ў агульных рысах. Я амаль ніколі не расказваю пра свае планы, і вельмі рэдка прашу парадаў. Па прынцыпу, чым менш ведаюць, тым больш спакойна спяць. Часам на мяне находзяць прыступы "эксгібіцыянізму", і каму-небудзь з блізкіх сяброў магу распавесці нешта важнае для мяне. Але пасля шкадую. Застаецца такое ж непрыемнае адчуванне, як пасля дагляду памежнікамі ўласных рэчаў. А як далёка знаходзіцца мяжа вашых інтымнасці і прыватнасці?

Гамафобам на зло, геям-лісбіянкам на радасць :)))

2009-07-01T14:27:01Z

Пакуль мінскі асфальт барануюць танкі, а неба -- самалёты, у Берліне ва ўсю адрываецца дэмакратыя.

Усё прыўкраснае глядзець

Вечарам пасля гей-параду ў цэнтры Берліна да нашай кампаніі падыйшла дзяўчына, патлумачыўшы, што пачула славянскую мову. Света аказалася латышкай, жыве ў Берліне гадоў восем, а на свята жыцця прыйшла са сваёй сяброўкай. Калі мае спадарожнікі крыху адыйшлі, Света запыталася, каго я люблю: мальчыкаў ці дзевачак? "Мальчыкаў", -- адказала я, хаця пасля дня ў кампаніі размаітых геяў-лесбіянак мусіла б засумнявацца ў гэтым. "Шкада, -- адказала Света. -- А то я б цябе пагладзіла". І правяла ў паветры рукою вакол маіх клубоў.
Відаць, не ўсё ў жыцці страчана, як не будзе ладзіцца з мужыкамі, паеду ў Берлін шукаць Свету.

:)

2009-06-11T05:37:50Z

LiveTyping.ru

Апытанне

2009-06-03T13:34:10Z

Сябры мае і несябры таксама, хачу ў вас запытацца:

-- Які сэнс вы ўкладваеце ў словы "ЦІКАВАЯ БАРЫШНЯ"? :)))

Пустое

2009-06-02T14:48:25Z

Хачу, каб пайшоў дождж. Доўгі, дробны, на тыдзень мінімум.
Каб на вуліцу выходзіць, закрыўшыся парасонам, нікога не бачыць і не чуць.

Вясёлая Палатка

2009-05-29T12:37:51Z

Гумар у дэпутатаў "палаткі" цвіце і буяе.
Сённяшняе:

Дэпутат гаворыць міністру транспарта:"Радует, что на дорогах нет выебон". (арфаграфія апошняга слова перадае вымаўленне)
Цяжка не пагадзіцца з аратарам.

Пытанне міністру аховы здароўя: "Как вы боретесь с клещами? Основные граждане в лес бояться зайти! Это очень серьезная проблема и ее надо обязательно решать!".
Страцила апетыт, спакой и сон, спрабую зразумець, хто ж у нас "основные граждане".

І ніводнага пытання прадстаўнікам мінфіна і мінэканомікі, відаць таму што міністэрствы невясёлыя.

Курортна-амурнае :)

2009-05-27T11:00:29Z

Сябры мае, займаюся справай арыгінальнай. Перакладаю на англійскую мову лісты кахання ад сваёй знаёмай нейкаму немцу. Дзяўчонка вельмі хоча замуж. Пачуваюся дуэньяй сучаснага фармату :).

І узнікла ў мяне пытанне. Ці ёсць сярод вашых знаёмых прыклады, калі курортныя раманы перарасталі ў сталыя адносіны і сканчваліся, напрыклад шлюбам і ўсеагульным мірам і гармоніяй? :) А можа сям'я і курортныя раманы ~~сонца і бунт гармонаў~~ несумяшчальныя?

Здраствуй, родзіна...

2009-05-11T12:05:26Z

На выходных па справах ездзіла ў памежны польскі гарадок. Зваротная электрычка ў Беларусь едзе позна ўвечары, таму, парабіўшы ўсе свае справы, вырашылі ехаць з "падсадкай" праз пераход "Варшаўскі мост". Паводле правілаў, гэты памежны пункт можна перасякаць толькі на транспартным сродку. Звычайна працэс "падсадкі" выглядае наступным чынам: падыходзіш да кіроўцы машыны з беларускімі нумарамі і просіш перавезці, ён пагаджаецца. Не сакрэт, што ў памежных гарадах людзі матаюцца ў суседнія краіны за больш таннымі таварамі для сябе, сваіх знаёмых, на продаж. З майго досведу за "падсадку" ніхто ніколі грошай не патрабаваў, але могуць папрасіць сказаць на мытні, што нейкая рэч, якая абмежаваная ва ўвозе (бытавая тэхніка, напрыклад) твая. Атрымліваецца паслуга за паслугу.

Кіроўца, які забраў нас, папрасіў "узяць на сябе" дзіцячы вазок. Усе пагадзіліся. Праехалі польскіх мытнікаў-памежнікаў, беларускіх памежнікаў. На беларускай мытні да машыны падыходзіць мытнік з наетай чырвонай мордай, відавочна, добра выпіўшы. Становіцца ў позу "я тут Бог", на пальцы круціць нейкі брэлок (усё па Фрэду, мляць). Далей адбываецца такі дыялог.
Мытнік: Учимся, работаем?
Я: Работаем...
Мытнік: Зачем в Польшу ездили?
Дзеўчына з нашай кампаніі: По делам, отдохнуть...
Мытнік: (з'едліва) Роскошно живём...
Глядзіць у салон -- ва ўсіх невялікія торбы, у багажніку машыны заўважае дзіцячы вазок.
Мытнік: Чья коляска?
Я: Наша.
Мытнік: (мне) Что ТЫ мне расказываешь? Не твоя коляска.
Я: Наша, почему вы думаете, что не наша?
Мытнік: Девочка, сейчас я с ТОБОЙ часа четыре побеседую, от всего откажешься!
На твары такая пыха і самазадаволенасць, быццам я з пупам зямлі размаўляю. Мяне аж "падкінула" ад злосці. Я ўсё разумею: ён ведае кіроўцаў, якія туды-суды матаюцца, возяць тавары, але няўжо хамства ўзвышае яго ў вачах людзей? Разумею, што калі пачну агрызацца, пяць чалавек могуць правесці ў яго "прыемнай" кампаніі гадзінку-другую часу. Даводзіцца змаўчаць, у думках абазваўшы казлом і нават горш. Паўлін-мытнік пахадзіў вакол машыны, наехаў на кіроўцу, пасля вялікадушным жэстам дазволіў нам рушыць на родную тэрыторыю.

На выездзе з зоны кантролю памежнікі ўключылі зялёнае святло на светлафоры, але не паднялі шлагбаўм, кіроўца рэзка затармажвае, яны рагочуць. Па тварах бачна, што вясёлыя памежнікі таксама прынялі на душу чарачку ў гонар свята. Дзевятага траўня, дзень пабеды...

Здраствуй, родзіна...

Дзівакі

2009-04-16T19:41:09Z

Вечар сёння арыгінальны.

Спачатку амапаўцы зладзілі Севярынцу і Ко, а за адно і журналістам абзорную экскурсію па Мінску ўздоўж Свіслачы.

Пасля была піцца, а пірожнае ўжо лішняе.

І тут я пабачыла Яго. На станцыі метро Купалаўская. Няспешнай паходкай, з выразам годнасці і спакою на твары. У шэрым швэдары а-ля рыбакоў-нарвежцаў. У зялёным гарнітуры колеру хакі. Белая фуражка з залатымі гузікамі на галаве. А на плячы –- зялёны папугай какаду. У вагоне дзеўкі касіліся на “капітана” і пасміхаліся. Два хлапцы і дзяцюк, якія стаялі за яго спіною, увесь час былі з каменнымі тварамі. Быццам штодня ездзяць у метро з капітанамі з папугаем на плячы. Капітан выйшаў на маёй станцыі (свята і на нашай вуліцы :) ). Аказалася, што адно плячо гаспадара папугай ўжо абгадзіў, і цяпер, відаць, толькі чакаў адпаведнага моманту, каб зрабіць сваю чорную справу яшчэ разок. Нейкія дзеўкі фатаграфалі дзядзьку на мабілкі, а ён хоць бы хны – нібыта на свеце існуе толькі ён і яго папугай. Вельмі хацелася запытацца, гэта філасофія жыцця ці проста прыкол? І яшчэ параіць набыць форму іншага колеру, бо папугй з ёй зліваецца. Але падумала, што будзе тупа чапляцца да незнаёмага дзядзькі. Таму мы разышліся ў розныя бакі, як караблі ў акіяне :)))

Ужо каля дома мне насустрач ішла нейкая цётка з запаленай свечкаю ў руках.

Люблю дзівакоў.

Вясенне-дажджыстае

2009-03-30T07:13:09Z

Сябры мае, нехта з вас яшчэ не ведае, што я люблю дождж?

Забаўкі ў горадзе

2009-03-21T21:34:06Z

Хто б мог падумаць, што ў суботу вечарам на першым паверсе ўніверсама "Цэнтральны" такі аншлаг: гопнікі, псеўда-готы, патлатыя мужыкі, калдыры ды іншыя неапазнаныя аб'екты. А ў метро ехала вялікая кампанія прыкольных панкаў -- з хаерамі.

Парадавала рэклама гарэлкі "Прэзент" вытворчасці завода "Крышталь": "Прэзент -- зрабі сабе падарунак". Цяпер, сябры і сяброўкі, вы ведаеце, чым можна пацешыць сваю душу :)

Абсалютнае шчасце і незавершаны гештальт

2009-03-19T16:52:36Z

Ніколі не планавала стаць журналістам. Мая прафесія – вынік збегу абставінаў і адзінага выпадку ў жыцці, калі я, паслухаўшы чужой парады, не зрабіла так, як хацела сама.

Я ведаю, што такое АБСАЛЮТНАЕ шчасце. Колькі сябе памятаю, марыла быць доктарам. Вядома, як у любога дзіцяці на тыдзень-другі ў мяне з’яўляліся думкі пра іншую прафесію, кшталту настаўніка-юрыста. Адбывалася тое звычайна пад уплывам нейкіх фільмаў (“Адвакат д’ябла” з Аль Пачына добра нахіліў мой карабель на юрыдычны курс, але ненадоўга) ці асобаў, ды хутка прападала. Мара быць урачом была пастаяннаю. У падлеткавым узросьце я дакладна ведала што хачу быць нейрахіругам. Да таго часу я прачытала-прагартала ўсе кніжкі і даведнікі па педыятрыі, сястрынскай справе, агульнай хірургіі і гінекалогіі, якія знайшла дома. У свой час мая маці працавала фельдшарам і медыцынскай літаратуры дома хапала. Чамусці асабліва каштоўныя і цікавыя кнігі пра хірургію і гінекалогію яна ад мяне хавала. Натуральна, я ведала дзе яны ляжаць і ўціхую іх пачытвала.

Каб паступіць у медінстытут трэба было вучыць хімію і біялогію, удзельнічаць у алімпіядах і пажадана перамагчы ў 11 класе на вобласці ці рэспубліцы. Сабраўшы ўсе магчымыя дапаможнікі для паступаючых у вну па гэтых прадметах, пісала канспекты да ўрокаў. У дзевятым класе, калі па біялогіі праходзілі цела чалавека, прыйшліся да месца некаторыя кнігі медычнай тэматыкі. У тым жа дзевятым класе пачаліся прадметныя алімпіяды. На якую ісці для мяне выбар быў адназначны: біялогія. За кампанію схадзіла на белмову і геаграфію. Але на раён можна было ехаць толькі па двух прадметах. Абрала біялогію (выбар пад пытанне нават не ставіўся) і геаграфію. Яе настаўнік выкладаў у дзевятым класе і біялогію, дзяліўся са мной сваімі кніжкамі-даведнікамі, і, каб аказаць яму невялічкую паслугу, паехала на геаграфію. Натуральна, усе сілы былі кінутыя на падрыхтоўку па біялогіі. Але памятаю, што калі выйшла з кабінета, у мяне было ўражанне, што я НІЧОГА не ведала і амаль на ўсе пытанні адказала поўную туфту. Ступень расчараванасці ў сабе было не перадаць. У геграфіі легка і без напрагу аказалася другой. Вынікі алімпіяды па біялогіі доўга не прыходзілі, зрэшты нічога добрага ад іх я не чакала.

Неяк у перапынку паміж урокамі да мяне падыходзіць мой выкладчык па біялогіі і гэтак спакойна заўважае: “Віншую, у цябе першае месца на раёне па біялогіі, з вялікім адрывам. Рыхтуйся ехаць на вобласць”. Сказаць, што для мяне гэтая вестка была як гром сярод яснага неба, вядро халоднай вады на галаву, рыса фінішу пасля забегу на некалькі км – не сказаць нічога. Кроў кінулася да твару, я заплакала. Гэта была хвіліна АБСАЛЮТНАГА шчасця. У той момант мне падалося, што перада мной адкрытыя ўсе дзверы, што шчасце – не абстрактная катэгорыя, а аб’ёмная, рэальная рэч. І я моцна трымаю яго ў руках. Увесь перапынак я прасядзела адна ў дальнім калідоры школы, супакойваючы нервовы мандраж і выціраючы слёзы радасці. Мне было сорамна за сваю нястрыманасць.

Пасля была вобласць, здзіўленне, калі нам прынеслі нейкіх чарвей і сказалі ў іх кавырацца-разбірацца, два дні ў кабінетах біяфаку Гомельскага ўніверсітэта і прызавое месца. Я збіралася паступаць у абласны ліцэй у хіміка-біялагічны клас.

Не люблю незавершаных спраў....
Прыкладна праз месяц пачалася гісторыя зруйнаванай мары. Мая стрыечная сястра (у нас розніца ў 22 гады) выслухала мае планы і патлумачыла, чаму мне не варта ісці ў ліцэй і медінстытут, а варта паступіць на эканаміста-бухгалтара ў які-небудзь тэхнікум. На той час яна была для мяне вялікім аўтарытэтам, пасля некалькіх гадзінаў спрэчак я паабяцала, што зраблю як яна раіць. У той вечар я плакала ад разумення, што адраклася ад сябе і сваёй мары. З рацыянальнага боку сястра ўсё зрабіла правільна, а з маральнага...

Праз тры з паловай гады я пачала працаваць журналістам. Белы халат урача і бляск стальных медінструментаў дагэтуль выклікае ў мяне ўнутраны сум. Я запоем гляджу фільмы і серыялы, што нейкім бокам звязаныя з медыцынскай тэматыкай. І перыядычна гавару сабе, што калі ёсць другое жыццё, то ў ім я абавязкова буду хіругам.

Не флэш-моб :)

2009-03-09T16:07:52Z

Стужка-фрэнд ku_palinka папрасіла назваць пяць любімых фрэндаў.
З тым жа пытаннем да вас звяртаюся: чые жж вам найбольш цікава чытаць? Падзяліцеся адрэсамі :)

Партыйны заклік

2009-02-10T22:21:10Z

На Аднакласнікі прыйшло запрашэнне наступнага зместу:

"ХХХ ХХХХ
10.02.2009 17:46
приглашает Вас
присоединиться к группе
Русская Партия
Ольга, нет желания вступить в Русскую Партию? И.Т."

Русская Партия (РП) основывается на Русской Идее (РИ) Достоевского, Толстого, Фёдорова. Основной Документ Русской Партии (ОДРП)http://www.idea.promedia.lv/idea.pdf

Можа, ёсць жадаючыя сярод фрэндаў, а то атрымаецца, што я карыснай інфой не падзялілася.
:)))

Лісты шчасця

2009-02-09T17:33:50Z

Амаль штодзень правяраю ў пад’езьдзе паштовую скрынку. Загадзя ведаю, што, акрамя спаму-рэкламы ці бясплатнай газеты “Ва-банк” у суботу, там нічога быць не можа. Але кожны раз чакаю, што прыйдзе ліст. Чамусьці ніколі не ўзнікае думак ад каго будзе белы канверцік, але вельмі хочацца яго пабачыць за металічнай дзверцай. У часы, калі інтэрнэт і мабільная сувязь былі абмежаванымі, я перапісвалася са сваімі сябрамі, роднымі, бацькамі. Некаторых з маіх суразмоўцаў я ўжо ніколі больш не пабачу. Выкінуць плён ліставання не падымаецца рука. Часам раблю “інвентарызацыю” папераў, бачу, што пачак падпісаных на маё імя канвертаў не робіцца таўсцейшым і становіцца крыху сумна. Аднойчы не пашкадавала часу і перачытала ўсе лісты, пасля гэтага пашкадавала, што не пісала свае адказы пад капірку. Мозг многае запіхвае ў падсвядомасць, здаецца, што ўсё няважнае і нявартае памяць вычышчае адмыслова. А калі чытаеш ліст, то аказваецца, што ўсё помніш. І ўсё важнае, і вартае.

Цяпер далёкія мы сталі зусім блізкімі. Сацыяльныя сеткі, мэйлы, скайпы, аські... Ад сваіх знаёмых я атрымліваю мноства друкаваны літар, літары складаюцца ў словы. Адзін захварэў, другі ў 13.28 п’е каву, а трэці збіраецца ў басейн. Але літары-словы чамусьці падаюцца больш блёклымі, за тыя, што напісаныя на клятчатых і проста белых аркушах, акуратна перагнутых упоперак, і тоненька з краю. Напэўна, уся справа ў Times New Roman ці Arial...

У дзяцінстве пад вокладкай сямейнага фотаальбому я знайшла ліст, напісаны рукою майго бацькі. На пажаўцелым, у клетку аркушы са школьнага сшытка сярод усяго іншага было напісана “Марыя Аляксандраўна, я думаю, што лёс нам быць разам”. Чытаць чужыя лісты бывае прыемна і карысна: перавядзеш позірк з напісаных словаў на чалавека, а ў знаёмым вобразе -– нечаканае новае.

На працягу года па некалькі разоў на дзень прыходзілі цёплыя і крыху сумныя лісты. Я так і не даведалася, якія літаркі выводзіла рука гэтага чалавека: размашыста-круглыя, роўненькім радком ці нервовымі завіткамі. Лісты і скрынка былі электронныя. А чалавек – жывы.

Я не люблю пустыя паштовыя скрынкі.

Іван Шыла памяняў красачы на кірзачы

2009-02-07T20:16:19Z

"...Саслужбоўцы абсалютна не ведаюць гісторыі з ягоным прызывам, нічога не ведаюць і пра апазіцыю. Да яго беларускай мовы ставяцца досыць станоўча. “Хапае і такіх, чыя натуральная мова вельмі набліжаная да літаратурнай беларускай, але яны на маю беларускую рэагуюць найбольш негатыўна”, — кажа салдат".
Прачытаць рэпартаж цалкам тут

Хто едзе на прысягу да Івана Шылы?

2009-02-06T11:22:45Z

ШаноЎныя фрэнды, можа нехта з вас заўтра едзе на прысягу да Івана Шылы і ёсць вольнае месца?
Была б вельмі ўдзячная.

Антаганісты :)

2009-01-30T13:17:27Z

Фота з серыі "працоўныя дзянькі" :)

З ДН!

2009-01-21T16:25:30Z

Стужкафрэнда і фрэнда insurhent віншую з Днём народзінаў!!!
Шчасця-шчасця-шчасця!