Вар'яцтва робіць жыцьцё больш цікавым

Прамова Стыва Джобса (сузаснавальника и генеральнага дырэктара амерыканскай карпарацыи Apple Inc) перад выпускнікамі Cтэнфарду.

...Вы не можаце злучыць кропкі, гледзячы наперад; вы можаце злучыць іх толькі аглядаючыся ў мінулае. Таму вам прыйдзецца даверыцца тым кропкам, якія вы як-небудзь звяжаце паміж сабою ў будучыні. Вам прыйдзецца на нешта пакласціся: на свой характар, лёс, жыццё, карму - што заўгодна. Такі падыход ніколі не падводзіў мяне і ён змяніў маё жыццё.

І адзіны спосаб рабіць вялікія справы – любіць тое, што вы робіце. Калі вы яшчэ не знайшлі сваёй справы, шукайце. Не спыняйцеся. Як гэта бывае з усімі сардэчнымі справамі, вы даведаецея, калі знойдзеце. І, як любыя добрыя адносіны, яны становяцца лепш і лепш з гадамі. Таму шукайце, пакуль не знойдзеце. Не спыняйцеся.

Ваш час абмежаваны, таму не марнуйце яго на жыццё чыімсці чужым жыццём. Не трапляйце ў пастку догмы, якая гаворыць жыць думкамі іншых людзей. Не дазваляйце шуму чужых меркаванняў перабіць ваш унутраны голас. І самае важнае, мейце адвагу трымацца свайго сэрца і інтуіцыі. Яны нейкім чынам ужо ведаюць тое, кім вы хочаце стаць насамрэч. Усё астатняе другасна.

Снайпер у рамантычным перыядзе.

Кошты на жыллё ў сталіцы і ваколіцах крыху спаўзлі ўніз. Абмяркоўваем з калегам, што ў многіх недзяржаўных СМІ заробкі такія, што крэдыт на набыццё не дадуць. Выйсце -- пайсці працаваць у дзяржаўныя СМІ. Там табе і заробак някепскі, і праца дзяржаўная-афіцыйная.
Адна журналістка на гэты конт сказала так: "Прадаць душу д'ябалу дзеля кватэры".

Ці існуе адназначны выбар у дылеме паміж маральным і матэрыяльным?

Пакуль мінскі асфальт барануюць танкі, а неба -- самалёты, у Берліне ва ўсю адрываецца дэмакратыя.



Усё прыўкраснае глядзець ( тут )

Сябры мае і несябры таксама, хачу ў вас запытацца:

-- Які сэнс вы ўкладваеце ў словы "ЦІКАВАЯ БАРЫШНЯ"? :)))

Хачу, каб пайшоў дождж. Доўгі, дробны, на тыдзень мінімум.
Каб на вуліцу выходзіць, закрыўшыся парасонам, нікога не бачыць і не чуць.

На выходных па справах ездзіла ў памежны польскі гарадок. Зваротная электрычка ў Беларусь едзе позна ўвечары, таму, парабіўшы ўсе свае справы, вырашылі ехаць з "падсадкай" праз пераход "Варшаўскі мост". Паводле правілаў, гэты памежны пункт можна перасякаць толькі на транспартным сродку. Звычайна працэс "падсадкі" выглядае наступным чынам: падыходзіш да кіроўцы машыны з беларускімі нумарамі і просіш перавезці, ён пагаджаецца. Не сакрэт, што ў памежных гарадах людзі матаюцца ў суседнія краіны за больш таннымі таварамі для сябе, сваіх знаёмых, на продаж. З майго досведу за "падсадку" ніхто ніколі грошай не патрабаваў, але могуць папрасіць сказаць на мытні, што нейкая рэч, якая абмежаваная ва ўвозе (бытавая тэхніка, напрыклад) твая. Атрымліваецца паслуга за паслугу.

Кіроўца, які забраў нас, папрасіў "узяць на сябе" дзіцячы вазок. Усе пагадзіліся. Праехалі польскіх мытнікаў-памежнікаў, беларускіх памежнікаў. На беларускай мытні да машыны падыходзіць мытнік з наетай чырвонай мордай, відавочна, добра выпіўшы. Становіцца ў позу "я тут Бог", на пальцы круціць нейкі брэлок (усё па Фрэду, мляць). Далей адбываецца такі дыялог.
Мытнік: Учимся, работаем?
Я: Работаем...
Мытнік: Зачем в Польшу ездили?
Дзеўчына з нашай кампаніі: По делам, отдохнуть...
Мытнік: (з'едліва) Роскошно живём...
Глядзіць у салон -- ва ўсіх невялікія торбы, у багажніку машыны заўважае дзіцячы вазок.
Мытнік: Чья коляска?
Я: Наша.
Мытнік: (мне) Что ТЫ мне расказываешь? Не твоя коляска.
Я: Наша, почему вы думаете, что не наша?
Мытнік: Девочка, сейчас я с ТОБОЙ часа четыре побеседую, от всего откажешься!
На твары такая пыха і самазадаволенасць, быццам я з пупам зямлі размаўляю. Мяне аж "падкінула" ад злосці. Я ўсё разумею: ён ведае кіроўцаў, якія туды-суды матаюцца, возяць тавары, але няўжо хамства ўзвышае яго ў вачах людзей? Разумею, што калі пачну агрызацца, пяць чалавек могуць правесці ў яго "прыемнай" кампаніі гадзінку-другую часу. Даводзіцца змаўчаць, у думках абазваўшы казлом і нават горш. Паўлін-мытнік пахадзіў вакол машыны, наехаў на кіроўцу, пасля вялікадушным жэстам дазволіў нам рушыць на родную тэрыторыю.

На выездзе з зоны кантролю памежнікі ўключылі зялёнае святло на светлафоры, але не паднялі шлагбаўм, кіроўца рэзка затармажвае, яны рагочуць. Па тварах бачна, што вясёлыя памежнікі таксама прынялі на душу чарачку ў гонар свята. Дзевятага траўня, дзень пабеды...

Здраствуй, родзіна...

Вечар сёння арыгінальны.

Спачатку амапаўцы зладзілі Севярынцу і Ко, а за адно і журналістам абзорную экскурсію па Мінску ўздоўж Свіслачы.

Пасля была піцца, а пірожнае ўжо лішняе.

І тут я пабачыла Яго. На станцыі метро Купалаўская. Няспешнай паходкай, з выразам годнасці і спакою на твары. У шэрым швэдары а-ля рыбакоў-нарвежцаў. У зялёным гарнітуры колеру хакі. Белая фуражка з залатымі гузікамі на галаве. А на плячы –- зялёны папугай какаду. У вагоне дзеўкі касіліся на “капітана” і пасміхаліся. Два хлапцы і дзяцюк, якія стаялі за яго спіною, увесь час былі з каменнымі тварамі. Быццам штодня ездзяць у метро з капітанамі з папугаем на плячы. Капітан выйшаў на маёй станцыі (свята і на нашай вуліцы :) ). Аказалася, што адно плячо гаспадара папугай ўжо абгадзіў, і цяпер, відаць, толькі чакаў адпаведнага моманту, каб зрабіць сваю чорную справу яшчэ разок. Нейкія дзеўкі фатаграфалі дзядзьку на мабілкі, а ён хоць бы хны – нібыта на свеце існуе толькі ён і яго папугай. Вельмі хацелася запытацца, гэта філасофія жыцця ці проста прыкол? І яшчэ параіць набыць форму іншага колеру, бо папугй з ёй зліваецца. Але падумала, што будзе тупа чапляцца да незнаёмага дзядзькі. Таму мы разышліся ў розныя бакі, як караблі ў акіяне :)))


Ужо каля дома мне насустрач ішла нейкая цётка з запаленай свечкаю ў руках.

Люблю дзівакоў.

Хто б мог падумаць, што ў суботу вечарам на першым паверсе ўніверсама "Цэнтральны" такі аншлаг: гопнікі, псеўда-готы, патлатыя мужыкі, калдыры ды іншыя неапазнаныя аб'екты. А ў метро ехала вялікая кампанія прыкольных панкаў -- з хаерамі.

Парадавала рэклама гарэлкі "Прэзент" вытворчасці завода "Крышталь": "Прэзент -- зрабі сабе падарунак". Цяпер, сябры і сяброўкі, вы ведаеце, чым можна пацешыць сваю душу :)

Амаль штодзень правяраю ў пад’езьдзе паштовую скрынку. Загадзя ведаю, што, акрамя спаму-рэкламы ці бясплатнай газеты “Ва-банк” у суботу, там нічога быць не можа. Але кожны раз чакаю, што прыйдзе ліст. Чамусьці ніколі не ўзнікае думак ад каго будзе белы канверцік, але вельмі хочацца яго пабачыць за металічнай дзверцай. У часы, калі інтэрнэт і мабільная сувязь былі абмежаванымі, я перапісвалася са сваімі сябрамі, роднымі, бацькамі. Некаторых з маіх суразмоўцаў я ўжо ніколі больш не пабачу. Выкінуць плён ліставання не падымаецца рука. Часам раблю “інвентарызацыю” папераў, бачу, што пачак падпісаных на маё імя канвертаў не робіцца таўсцейшым і становіцца крыху сумна. Аднойчы не пашкадавала часу і перачытала ўсе лісты, пасля гэтага пашкадавала, што не пісала свае адказы пад капірку. Мозг многае запіхвае ў падсвядомасць, здаецца, што ўсё няважнае і нявартае памяць вычышчае адмыслова. А калі чытаеш ліст, то аказваецца, што ўсё помніш. І ўсё важнае, і вартае.

Цяпер далёкія мы сталі зусім блізкімі. Сацыяльныя сеткі, мэйлы, скайпы, аські... Ад сваіх знаёмых я атрымліваю мноства друкаваны літар, літары складаюцца ў словы. Адзін захварэў, другі ў 13.28 п’е каву, а трэці збіраецца ў басейн. Але літары-словы чамусьці падаюцца больш блёклымі, за тыя, што напісаныя на клятчатых і проста белых аркушах, акуратна перагнутых упоперак, і тоненька з краю. Напэўна, уся справа ў Times New Roman ці Arial...

У дзяцінстве пад вокладкай сямейнага фотаальбому я знайшла ліст, напісаны рукою майго бацькі. На пажаўцелым, у клетку аркушы са школьнага сшытка сярод усяго іншага было напісана “Марыя Аляксандраўна, я думаю, што лёс нам быць разам”. Чытаць чужыя лісты бывае прыемна і карысна: перавядзеш позірк з напісаных словаў на чалавека, а ў знаёмым вобразе -– нечаканае новае.

На працягу года па некалькі разоў на дзень прыходзілі цёплыя і крыху сумныя лісты. Я так і не даведалася, якія літаркі выводзіла рука гэтага чалавека: размашыста-круглыя, роўненькім радком ці нервовымі завіткамі. Лісты і скрынка былі электронныя. А чалавек – жывы.

Я не люблю пустыя паштовыя скрынкі.

У аддзеле гаспадарчых тавараў хлопец стаіць каля касы з пакупкаю. І гаворыць: "Дзяўчыне былой вырашыў падарыць, каб не забруджвалася". Цётка гадоў сарака гумару не зразумела, а мне хацелася рассмяяцца на ўсю краму, бо пацан крэатыўны аказаўся. Да таго ж ручка ў падарунка была падобная не скажу на што :)
У падарунак экс-каханцы хлопец набыў вантуз :)

Гавораць, што каляровыя сны бачаць людзі, схільныя да шызафрэніі. А я люблю свае каляровыя і цікавыя сны :)
Раскажыце, што сніцца вам???

У аўтобусе вызвалілася вольнае месца. Толькі на сядзенне прысеў хлопец-в’етнамец, як нейкі мужык схапіў яго за рукаў са злосным шыпеннем “Куды прэш, чурка?!!”. І тут жа галантна дапамог уладкавацца жанчыне з мыліцаю на сядзенні. В’етнамец проста не заўважыў, што недзе ў натоўпе стаяла гэтая жанчынка. Не заўважыла яе і я, і гэтак жа магла б памкнуцца прысесці на вольнае месца. Але наўрацці пачула б у свой адрас злоснае “бульбяшка”...

***
Сяброўка, сучасная адукаваная дзяўчына, са шчырым здзіўленнем і абурэннем у голасе гаворыць: “Замуж за габрэя??? Зусім з’ехала з глузду!!!”. Разумею, што ніякія аргументы наконт таго, што хлопец можа быць цудоўным чалавекам, не здольныя змяніць яе перакананне. Габрэй – не варты таго, каб стаць сябрам і спадарожнікам па жыцці.

***
Пляменніца – разумнічка, адна з лепшых вучняў школы, прывабная дзяўчынка з тонкім станам кіпарыса. Аднакласнікі дражнілі яе “чурка”. Дзяўчо ўсяго-та “узяла” ад бацькі шырокія скулы і крыху раскосы разрэз вачэй.

***
Каля месца растрэлу габрэяў ў Менску, дзе цяпер месціцца мемарыял “Яма”, інтэлегентная жанчына бязгучна, аднымі вуснамі расказвае: “Я вязень мінскага гета. Мяне, трохгадовую дзяўчынку, таемна вывезлі адтуль. Расла ў інтэрнаце. У мяне няма ні імя, ні прозьвішча, ні сваякоў...”.

КРИСТИНА, Я ТЕБЯ ЛЮБЛЮ! -- вялікі надпіс белай фарбай, зроблены на тратуары.
Побач невялікімі літарамі і няўпэўненым почыркам нехта накрэмзаў:
ЛЮБВИ НЕТ.

Зусім не хочацца верыць аўтару другога допісу.

Пытанне да мужчын. Вельмі хачу ведаць вашыя меркаванні наконт наступнага: ці магчымае сапраўднае сяброўства паміж цяперашнім мужам (каханкам) жанчыны і яе былым мужам (каханкам)?

Без мяне мяне жанілі (амаль). І галоўнае -- паверылі ж у гэта! :)

Фота сябе, зробленае самім жа сабой часта ўспрымаецца як знак адзіноты – побач няма нават такога чалавека, якому б можна было даверыць націснуць на спуск фотаапарата. Але гэта адзінота прыхаваная, яна не кідаецца ў вочы, а толькі ўсьведамляецца. Адзінота публічная – выклік іншым і роспачны крык адначасова.

Пра выходныя:

@@@@ (16:07:04 6/04/2008)
а я в кино ходил.... один

Полночь (16:08:20 6/04/2008)
н-да... адзінота...

@@@@ (16:09:03 6/04/2008)
резко придумал просто, скучно мне, потому и пошёл один....

@@@@ (16:09:21 6/04/2008)
одному скучно даже в кино....

Прыходзіць да лекара чалавек, здымае капялюш, а на галаве ў яго сядзіць жабка.
Доктар пытаецца: "І даўно ў Вас гэта?"
Раптам жабка адказвае: "Спачатку гэта выглядала як болька на лапцы".

І праведніку, й грэшніку сваёй закарузлай рукой далакоп адзін паставіць крыж.

Хацела напісаць харошы цёплы пост, а прачытала пра сёньняшнія суды над моладзьдзю і думкі ў іншы бок скіраваліся. Як добра, што сёньня я не працавала. Можа, гэта і гучыць эгаістычна, але пасьля такіх закідаў айчыннай судовай сыстэмы хочацца кінуць журналістыку. Нічога ня чуць і ня ведаць. Жыць як жыве большасьць беларусаў. Бо найгорш – пачуцьцё ўласнага бясьсільля. Кожны раз пасьля гэткіх судзілішчаў некалькі дзён хаджу з унутраным адчуваньнем таго, што ў гэтым канвэйеры я – ніхто, я нічога не магу зьмяніць і нічым не магу рэальна дапамагчы гэтым людзям.

Мінулым летам на час свайго адпачынку зьехала ў невялікі гарадок, рабіла рамонт у доме маці. Штодня я хадзіла па ціхіх нешматлюдных вуліцах гарадку, езьдзіла з цёткамі і дзядзькамі, што працуюць на мясцовым заводзе, у аўтобусе. Вечарам, калі ад стомы балела ўсё цела, я глядзела на местачкоўцаў, што ехалі з завадзкой зьмены і разумела: ім не патрэбны плён маёй працы. Яны прыяжджаюць дадому страшэнна стомленыя і хочуць цішыні, іх задавальняе бубненьне беларускіх дыктараў пра “бітвы за ўраджай” і “касьмічныя дасягненьні” Беларусі, бо па вялікім рахунку яны ня чуюць тое, што ліецца з дынамікаў тэлевізараў. Гэты гук для іх ня надта адрозьніваецца ад шуму цэху. І газэты большасьць набывае, каб чытаць праграму ды абвесткі “куплю-прадам”.

Мае родныя называюць мяне “маленькай БНФаўкай”, хаця я неаднаразова тлумачыла ім, што ніякага дачыненьня ня маю да гэтай партыі. Для іх мая праца -- несур’ёзная, нешта кшталту гульні, беларуская мова -- праява падлеткавага максымалізму, хаця гэты ўзрост даўно застаўся за плячамі. Падаецца, што многія беларусы адносяцца гэтак жа да “сьвядомай” беларускамоўнай купкі. Мы для іх – блазны, ці зьдзяцінеўшыя дарослыя, а хто ж з такімі лічыцца?