Вар'яцтва робіць жыцьцё больш цікавым

Сябры мае, нехта з вас яшчэ не ведае, што я люблю дождж?

Ніколі не планавала стаць журналістам. Мая прафесія – вынік збегу абставінаў і адзінага выпадку ў жыцці, калі я, паслухаўшы чужой парады, не зрабіла так, як хацела сама.

Я ведаю, што такое АБСАЛЮТНАЕ шчасце. ( Read more... )

Фота з серыі "працоўныя дзянькі" :)

Да сямі раніцы чытала Даўлатава. Два апошніх кампрамісы з "Кампрамісу" пакінула на сённяшнюю ноч. Даўно не атрымлівала такога задавальнення ад тэксту. Трапна і проста пра журналістыку і журналістаў, колькі разоў правяла паралелі з уласным жыццём і знаёмымі. І ўсё роўна прафесія прыўкрасная, хаця мяне і папярэджвалі... :)

Суладдзе з чалавекам правяраю па тым, ці хораша побач з ім маўчаць.

Першы крок на шляху да выканання чарговай мары зроблены :)

Учора атрымала дыплём БДУ. Перад уручэньнем паехала ў галоўны корпус, каб завершыць фармальныя справы ды забраць свой дыплём з аддзелу кадраў, які праляжаў там акурат пяць гадоў у якасьці атэстату аб сярэдняй адукацыі. Ішла па ўнутранаму дворыку ўнівэрсытэту і прыгадвала, як першы раз у яго зайшла. Добра памятаю свае адчуваньні і ўражаньні, хаця ад таго моманту прайшло нямала часу. Гэта была позьняя восень, накрапваў шчодры дожджык. І з першых сваіх крокаў пад дажджом па гэтым дворыку я зразумела што буду тут вучыцца. Тады гэта была дужа важная для мяне мэта і мара. Мара збылася, зрэшты як і мэты, якія я ставіла на той час перад сабой.

Неба падарыла мне многае з таго, што дужа хацелася мець. Калі ўлічыць, якія абставіны і ўмовы спадарожнічалі ажыцьцяўленьню гэтых самых мэтаў і мараў, то я прыходжу да думкі аб пэўным наканаваньні і лёсе (калі такія гучныя словы падыходзяць да гэтага кантэксту). Сытуацыі, зь якіх можна было б і ня выйсьці, вырашаліся са станоўчым вынікам, і жыцьцёвы шлях зводзіў з добрымі людзьмі. Але Неба нічога не дарыць проста так. За мары і мэты, якія сталі рэальнасьцю і, спадзяюся, яшчэ стануць такімі, яно патрабуе ўзамен ахвяры: мары мінулага, жыцьцё мінулае, таго, аб чым не хочацца прызнавацца самой сабе. Спадзяюся, што тыя, хто побач, і каго ўжо няма даравалі мне маю няўвагу, зацятасьць... ды ці мала за што яшчэ я хацела б атрымаць прабачэньне... І ўсё зразумелі, бо намеры ніколі не былі злымі, а мэтады – бруднымі. Шкада толькі, што з часам (а ён – самы мудры, усё расстаўляе на свае месцы) старыя мары і мэты драбнеюць, падаюцца крыху сьмешнымі, а новыя – вымагаюць новых ахвяраў... І не заўсёды ведаеш адэкватнасьць платы атрыманаму.
ЗЫ. Матэрыяльнае ўвасабленьне мары і мэты юнацтва :))) ляжыць побач на стале ў выглядзе кардонкі з бліскучымі літаркамі ды цісьненьнем гербу.

Нечакана даведваешся, што бываюць сытуацыі, калі аднойчы надзетую маску, як ты не старайся, не ўтрымаць.

Спрачацца аб таленце Вайцюшкевіча яго прыхільнікі і недобразычліўцы могуць колькі заўгодна доўга. Але што бясспрэчна, дык гэта энэргетыка сьпевака. Толькі за яе Зьмітру можна дараваць многае :). Сёньня на канцэрце нехта даслаў запіску з такім тэкстам: "Зьміцер, хаджу на канцэрты і бачу, што ў Вас закаханыя ўсе жанчыны ва ўзросьце ад 15 да 55-ці год. У чым сакрэт?”. Вайцюшкевіч пасьмяяўся і сказаў, што трэба любіць тое, што робіш. Усім вядомая мудрасьць. А як напраўду, дык, падаецца, Вайцюшкевіча найперш любяць за энэргетыку, за атмасфэру. На мой густ, і сьпявае Зьміцер добра. Так што малайчына ён. Чаго й іншым зычу )))

Зы. Тэлефануе нядаўна знаёмы і прапануе сустрэцца гарбаткі папіць. Я аднекваюся, маўляў "не ў голасе выглядаю ня вельмі, настрою няма". На што ён адказвае: "Хіба ж гэта галоўнае ў жанчыне? Энэргетыка -- вось у чым "фишка"!"
Так што любіце тое, што робіце! І няхай Ваша энэргетыка зашкальвае ад пазытыву! :)))

Молитва Франсуа Вийона

Пока Земля еще веpтится,
Пока еще яpок свет,
Господи, дай же ты каждому
Чего у него нет.
Мудpому дай голову,
Тpусливому дай коня,
Дай счастливому денег
И не забудь пpо меня.

Пока Земля еще веpтится,
Господи, твоя власть,
Дай pвущемуся к власти
Навластвоваться власть.
Дай пеpедышку щедpому
Хоть до исхода дня,
Каину дай pаскаянье
И не забудь пpо меня.

Я знаю ты все умеешь,
Я веpую в мудpость твою,
Как веpит солдат убитый,
Что он пpоживает в pаю.
Как веpит каждое ухо
Тихим pечам твоим,
Как веpуем и мы сами,
Не ведая что твоpим.

Господи мой, Боже,
Зеленоглазый мой,
Пока Земля еще веpтится
И это ей стpанно самой,
Пока ей еще хватает
Вpемени и огня,
Дай же ты всем понемногу,
И не забудь пpо меня.
Б. Окуджава

“Невыносная лёгкасьць быцьця” Мілана Кундэры – кніга, якая пакінула адчуваньне незавершанасьці. Фільм – харошы і гарманічны – паставіў кропку. Каб патрапіць на сэанс у “Перамогу”, давялося крышачку злоўжыць прафэсійнымі паўнамоцтвамі і знаёмствамі. Але кіно было таго вартае. Так проста пра цяжкасьць выбару, так проста пра пакуты асобы і цэлага народу.

Пасьля сэансу так дарэчы пайшоў дождж. Дробненькі і халодны. Не перадаць словамі, як прыемна гуляць у такое надвор’е, падстаўляць твар пад калючыя кропелькі вады, глядзець на плыні машын, якія разрываюць сьвятлом фар імжу. І мокры асфальт у праменях фар, і мокрыя галіны голых дрэў, і лужыны – усё да месца. Нічога лішняга на шляху да дому. Шэсьць кілямэтраў задавальненьня і ўнутранай супакоенасьці. Амаль каля дому мяне спыніў дзядзечка ў капелюшы-кацялку (часам таемныя знакі мы бачым там, дзе іх няма – для тых, хто чытаў Кундэру :) ). Праз шум вуліцы і свой настрой я не адразу зразумела яго пытаньне. А было яно простае: “І дзе зараз усе хлопцы?”. Пажадала яму добрай ночы. Надта доўга тлумачыць, што бываюць моманты, калі адной так добра, што нікога побач бачыць і ні хочацца.

І зараз, адаграваючыся гарачай гарбатай і яшчэ адчуваючы прыемны боль у кончыках пальцаў, што адыходзяць ад холаду, магу сказаць адно:

“Шчасьце ёсьць. Шчасьце быць”.

ЗЫ. Хто ў тэме -- дзякуй за кампанію :)

Халодная Вільня, крышталёва-халодны горад. Неяк зусім няўтульна гэтым разам тут...

ЗЫ. А група харошая -- дружная і вясёлая.

Сёньня пабачыла бабулю з нестандартным таварам у горадзе. Ажно спынілася ад нечаканасьці. Сярод буракоў, рассады хатніх кветак ды іншай дробязі старая прадавала на аўтобусным прыпынку... старыя дзіцячыя цацкі. Гумавых сабачак-коцікаў, маленькага голага пупса... Зараз такіх ня робяць. У мяне не засталося ніводнай цацкі з дзяцінства -- шкадую вельмі... А ў бабулі гэтай сабачка быў гумавы, акурат як у мяне калісьці. У галаве прамільгнула думка "набыць"... А пасьля схамянулася -- гэта ж я не сваё, а дзяцінства яе ўнукаў набуду ... Так і прайшла міма, міма чужога, выстаўленага на продаж дзяцінства...

Я проста ў захапленьні ад дзяцей!

Аб’явіўся мой знаёмец: год таму ў вясёлай кампаніі праводзілі яго ў Чэхію. А зараз аказваецца ён працуе ў Маскве. Сустрэліся. Прыемна, канешне, калі пра цябе ўспамінае чалавек, з якім па вялікім рахунку нічога не зьвязвае. Але разам з тым закралася лёгкае пачуцьцё ці то настальгіі, ці то смутку – людзі з мінулага вяртаюць ў гэтае ж мінулае. Вось цэлы вечар у думках узгадваю акалічнасьці, пры якіх мы пазнаёміліся, ды і шмат чаго яшчэ, што засталося ў мінулым годзе...

P. S. Падабаюцца мне авантурныя, сьмелыя да адчайнасьці людзі. Дамовіліся сустрэцца на наступных выходных

Так хораша халодным восеньскім вечарам сядзець сьпіна да сьпіны, углядацца ў густое бяззорнае менскае неба з цёмнымі карункавымі абрысамі дрэў. Адчуваць настылае паветра, удыхаць своеасаблівы версьнёўскі паветраны кактэйль з гаркавата-духмяным пахам лістоты, дажду і дыму.
І перакідвацца кароткімі фразамі, ці проста маўчаць, думаючы аб сваім, ці ні аб чым ня думаць... Проста адчуваць холад восені і цяпло чалавека...

Зараз верасьнёўскае паветра пахне гэтак жа як і ў маім дзяцінстве.

А добра было б атрымаць у падарунак такую штуку. Магчыма, тады мае начныя жахі сыйшлі б назаўсёды.

Была на канцэрце смалявіцкага гургту "Акропаль". Калектыў і іх музыка -- проста супер. У залі мясцовага ДК, дзе адбываўся канцэрт, было досыць вольнага месца, таму атрымалася спакойна пасядзець і паслухаць музыку, не разыкуючы атрымаць удар у бок ад дзікага фаната :)

Пачытаць рэцэнзію на апошні альбом і спампваць пару песень можна вось тут.

Калі раптам вам спадабаецца творчасьць "Акропалю", то за іх можна прагаласаваць тут.


Уласна "Акропаль"

Прыабшчылася да вялікага спорту )). Зборным Беларусі і Румыніі па футболу, а таксама аднаму харошаму чалавеку за гэта дзякуй ))

Гэтаму харошаму чалавеку дзякуй за цярпеньне і ўсе тлумачэньні, бо пачувалася я сапраўднай “бляндынкай” (супраць бляндынак нічога ня маю )).

Напачатку другога тайму здарыўся адзін канфузік: не магла зразумець, чаму трыбуны так радуюцца, калі румыны бегаюць каля нашых варот... Недзе на 12-й хвіліне ўспомніла, што ў другім тайме каманды мяняюцца варотамі (пляцоўкамі (?) – як правільна гэта назваць – ня ведаю)... :)))))))))

Вася Хамутоўскі – галкіпер беларускай зборнай – малайчына. Адзін, ну проста наканаваны гол ён адбіў віртуозна!... (харошы чалавек падцьвердзіць). А калі мне расказалі пра Васіну адданасьць справе, то мая павага яшчэ больш павялічылася )))

Гэтае фота павінна спадабацца volatу

Дзікія фанаты з півам і баявым макіяжам-расфарбоўкай на трыбунах намнога спакайнейшыя, чым на вуліцы. Хаця столькі ненарматыўна-экспрэсіўнай лексікі даўно ня чула. Адзін фанат уразіў – так шчыра ён перажываў за беларускіх футбалістаў. Гэты пацан кусаў сваё пазногці і беларускі сьцяг, скакаў і крычаў, а калі забілі другі гол ў нашы вароты, то проста выдаў тыраду праклёнаў (таксама ненарматыўнай лексікай) у адрас румынаў. Зразумеўшы, што беларуская зборная “прадула”, хлапец надзьмуўся як мыш на крупы і панік, яго фанатычны запал зьмяніўся ня менш фанатычным расчараваньнем...
Ня вельмі прыемна было, калі заўзятары-аматары пачалі разыходзіцца да сканчэньня матчу -- проста непавага нейкая да спартсмэнаў.

Дарэчы, беларуская зборная прайграла румынскай з лікам 1:3.

Шумны натоўп студэнтаў ва ўніверы выклікаў пачуцьцё лёгкай заздрасьці. Усё ж такі студэнцкае жыцьцё (на дзённым аддзяленьні) мае шмат плюсаў. Бесклапотна ўсё і цікава...

І выкладчыкам, думаю, цікава працаваць. Дарма, што студэнты не заўсёды адэкватныя трапляюцца :)