Вар'яцтва робіць жыцьцё больш цікавым

Цяпер усе знаёмыя з захапленнем глядзяць тэлесерыял "Доктар Хаус" -- медыцынскі дэтэктыў. Каб зусім не цягнуцца ў хвасце прагрэсу, на гэтых выходных я таксама глянула колькі серый медэпапеі. Яно та канешне прыкольна: дзядзка неардынарны, цынічны і ўвогуле пляваць хацеў на многія правілы соцыума. Аднак. Калі б ролю Хаўса іграла жанчына-акторка, то фільм быў бы пра стопрацэнтную сцерву. Не ведаю як вам, а мне мужыкі ў сцярвозным амплуа не падабаюцца. Ну, падумайце, які нармальны мужык пойдзе да сябра з ультыматумам "або я, або твая каханка". Думаю, нават адэкватная жанчына на такое не здольная.
Карацей, у рэальным жыцці я б такому мужыку паствіла "незачот" :).



А цяпер пра прыемнае :). Я абажаю глядзець фільмы пра вайну (і кніжкі чытаць таксама), бо ў такіх стужках зазвычай поўна нармальных мужыкоў, без залишних саплей і гламуру. Яны гавораць мала тэксту, што вельмі прыемна, бо слых і мозг не напружваецца :))) А вочы тым часам адпачываюць, назіраючы за іх подзвігамі, пагонямі, перастрэлкамі і іншымі крутымі штукамі, якія не ўмею рабіць я. Некалькі тыдняў таму патрапіўся мне сучасны расійскі серыял пра другую Сусветную, пра разведчыкаў. Давялося глядзець да сямі раніцы -- проста не адарвацца было ад герояў серыялу: і разумныя, і дужыя, яшчэ і фарціла хлопцам увесь час. Ну, проста супермэны ў гімнасцёрках. Каб падлячыць сваю псіхіку пасля прагляду фільма пра сцерву-мужыка паставіла "Легіянера" з Ван Дамам: суцэльны пазітыў :). Як сказаў бы фрэнд andorac, мужык павінен біцца :)))

Спрачацца аб таленце Вайцюшкевіча яго прыхільнікі і недобразычліўцы могуць колькі заўгодна доўга. Але што бясспрэчна, дык гэта энэргетыка сьпевака. Толькі за яе Зьмітру можна дараваць многае :). Сёньня на канцэрце нехта даслаў запіску з такім тэкстам: "Зьміцер, хаджу на канцэрты і бачу, што ў Вас закаханыя ўсе жанчыны ва ўзросьце ад 15 да 55-ці год. У чым сакрэт?”. Вайцюшкевіч пасьмяяўся і сказаў, што трэба любіць тое, што робіш. Усім вядомая мудрасьць. А як напраўду, дык, падаецца, Вайцюшкевіча найперш любяць за энэргетыку, за атмасфэру. На мой густ, і сьпявае Зьміцер добра. Так што малайчына ён. Чаго й іншым зычу )))

Зы. Тэлефануе нядаўна знаёмы і прапануе сустрэцца гарбаткі папіць. Я аднекваюся, маўляў "не ў голасе выглядаю ня вельмі, настрою няма". На што ён адказвае: "Хіба ж гэта галоўнае ў жанчыне? Энэргетыка -- вось у чым "фишка"!"
Так што любіце тое, што робіце! І няхай Ваша энэргетыка зашкальвае ад пазытыву! :)))

Молитва Франсуа Вийона

Пока Земля еще веpтится,
Пока еще яpок свет,
Господи, дай же ты каждому
Чего у него нет.
Мудpому дай голову,
Тpусливому дай коня,
Дай счастливому денег
И не забудь пpо меня.

Пока Земля еще веpтится,
Господи, твоя власть,
Дай pвущемуся к власти
Навластвоваться власть.
Дай пеpедышку щедpому
Хоть до исхода дня,
Каину дай pаскаянье
И не забудь пpо меня.

Я знаю ты все умеешь,
Я веpую в мудpость твою,
Как веpит солдат убитый,
Что он пpоживает в pаю.
Как веpит каждое ухо
Тихим pечам твоим,
Как веpуем и мы сами,
Не ведая что твоpим.

Господи мой, Боже,
Зеленоглазый мой,
Пока Земля еще веpтится
И это ей стpанно самой,
Пока ей еще хватает
Вpемени и огня,
Дай же ты всем понемногу,
И не забудь пpо меня.
Б. Окуджава

Усіх-усіх настаўнікаў віншую з прафэсійным сьвятам!

Любові да працы, ўдзячных вучняў, разумнага і адэкватнага кіраўніцтва Вам усім! :)) Ну, і канечне зычу Вам здароўя ды шчасьця ў прыватным жыцьці!

ЗЫ. Асобныя віншаваньні за адданасьць прафэсіі balachon, apostraff, beekeeper, chareuski.



ЗЫ.ЗЫ. А таксама шчырыя віншаваньні са сьвятам спадарам andorac, і volat, хаця яны і займаюцца іншымі справамі.

Уручаныя прэміі за самыя недарэчныя адкрыцьці году (так званы "шнобель").

Прэмія міру

Сутнасьць дасьледаваньня: Прапанова распрацаваць «гей‑бомбу», нелятальную хімічную зброю, пад узьдзеяньнем якой варожыя жаўнеры будуць адчуваць сэксуальны юр адно да аднаго.

Аўтар: Дасьледчыцкая лябараторыя ВПС ЗША.

ЗЫ. Эх, бедным дзеўкам і так мужыка цяжка нармальнага знайсьці, а тут яшчэ лябараторыя ВПС ЗША са сваімі дурацкімі дасьледваньнямі ды прапановамі... :)))

Вечарам у аўтобусе зьвярнула ўвагу на адну пару. Дакладней, іх проста немагчыма было не заўважыць. Столькі шчырай пяшчоты, замілаваньня, захапленьня і каханьня у рухах і позірку мужчыны я ня бачыла даўно. Яна – русявая з пульхнымі шчочкамі, сьветлым тварыкам – сарамліва глядзела ў вочы свайму спадарожніку. Крыху зьбянтэжана ўсьміхалася. Было ўражаньне, што нават месца, дзе яны сядзелі больш асьветленае, ды ахінутае нябачным покрывам ад рэаліяў заводзкага раёну (пацаны ў спартовых штанах ня першай сьвежасьці з півам у руках, стомленыя жанчыны ва ўзросьце “далёка за...”).

У Менску кожны дзень сустракаеш парачкі: нахабна-распушчаныя (найчасьцей тынэйджэры), стрымана-пяшчотныя (маладыя людзі год па 25–30), парнаграфічна-адкрытыя (і ён і яна маюць за плячыма вялікі досьвед інтымнага жыцьця), паважліва-ветлівыя (такія пажылыя пары сустракаюцца вельмі рэдка, але назіраць за імі заўсёды прыемна)... Але ТАКУЮ сьветлую пару, мне падаецца, я даўно ня бачыла...

Мазаіка жоўтых лістоў на асфальце. Паветра пахне дажджом, які мусіць быць, але яшчэ не пайшоў. Жоўтыя кветкі ўздоўж праспэкту. І настрой – лёгкасьці і адчужанасьці. Позірк, абавязкова расьсеяны. Не глядзець у вочы, ня бачыць дэталяў – далёка, блізка, зусім побач, ізноў да будынкаў на вузкім гарызонце. Мілая пара ідзе наперадзе. Яна – ў клятчатым паліто а-ля 70-я, ён – белая кашуля, чырвоная камізэлька, пацёртыя джынсы, заплечнік. Кранальна трымаюцца за кончыкі, самыя кончыкі пальцаў. Даволі шпарка ідуць уздоўж праспэкту, быццам бы па справах... Але насамрэч гуляюць. Спыняюцца, цалуюцца і гэтак жа шпарка, быццам бы па справах, ідуць далей.

***
Толькі б не сустрэцца са знаёмымі. Вочы ў вочы, непатрэбныя зараз размовы – так лёгка парушыць тое, што зьяўляецца ніадкуль і гэтак жа зьнікне ў нікуды. Маленькае шчасьце з якім ня хочацца дзяліцца.

***
Малады мужчына на клятчатым аркушы са школьнага сшытка ўзводзіць у ступені лічбу дзевяць... Засяроджана рашае толькі яму вядомую матэматычную задачу... Прывабная бляндынка насупраць “строіць вочкі” сваёй сяброўцы. Такія розныя – на колькі хвілін аб’яднаныя горадам.

***
Мазаіка жоўтых лістоў на асфальце. Восень.

Дарога на Вільню. Ашмяны. Упершыню пачула ТАКУЮ беларускую гаворку. Мова тутэйшых беларусаў карэнна адрозьніваецца ад мовы ўсходнікаў. А форма дзеясловаў мінулага часу, дык проста люба слухаць: “Раніцай зараз маразы, а нейкі дурань распахаўшы быў бульбу! Памерзьне ж уся!”. Ці яшчэ: “Мой жа згубіўшы быў абручалку, усё губляе, дык я новыя нам зрабіла”. Ня мова, а песьня!

Калярытныя ашмянскія жанчыны ў аўтобусе абмяркоўвалі капаньне бульбы, дзе і што можна набыць таньней ў Вільні і прадаць даражэй у Ашмянах, сваіх знаёмых ды мужоў. Абвязваліся “патранташамі” з цыгарэт ды скардзіліся на памежнікаў, што трасуць торбы.

Калі маладзенькая беларуская памежніца прыйшла зьбіраць пашпарты, адна жанчына папрасіла яе ашчадна паставіць штампік, каб чыстыя старонкі пашпарту не займаць дарэмна. Убачыўшы, што просьбу яе выканалі, жанчына гучна і абсалютна шчыра на ўвесь аўтобус крыкнула памежніцы ўсьлед: “Дай Бог табе харошага любоўніка!” Ну, яна жыцьцё пражыла, ведае, напэўна, што патрэбна жанчыне для шчасьця... :)

Была на канцэрце смалявіцкага гургту "Акропаль". Калектыў і іх музыка -- проста супер. У залі мясцовага ДК, дзе адбываўся канцэрт, было досыць вольнага месца, таму атрымалася спакойна пасядзець і паслухаць музыку, не разыкуючы атрымаць удар у бок ад дзікага фаната :)

Пачытаць рэцэнзію на апошні альбом і спампваць пару песень можна вось тут.

Калі раптам вам спадабаецца творчасьць "Акропалю", то за іх можна прагаласаваць тут.


Уласна "Акропаль"

Прыабшчылася да вялікага спорту )). Зборным Беларусі і Румыніі па футболу, а таксама аднаму харошаму чалавеку за гэта дзякуй ))

Гэтаму харошаму чалавеку дзякуй за цярпеньне і ўсе тлумачэньні, бо пачувалася я сапраўднай “бляндынкай” (супраць бляндынак нічога ня маю )).

Напачатку другога тайму здарыўся адзін канфузік: не магла зразумець, чаму трыбуны так радуюцца, калі румыны бегаюць каля нашых варот... Недзе на 12-й хвіліне ўспомніла, што ў другім тайме каманды мяняюцца варотамі (пляцоўкамі (?) – як правільна гэта назваць – ня ведаю)... :)))))))))

Вася Хамутоўскі – галкіпер беларускай зборнай – малайчына. Адзін, ну проста наканаваны гол ён адбіў віртуозна!... (харошы чалавек падцьвердзіць). А калі мне расказалі пра Васіну адданасьць справе, то мая павага яшчэ больш павялічылася )))

Гэтае фота павінна спадабацца volatу

Дзікія фанаты з півам і баявым макіяжам-расфарбоўкай на трыбунах намнога спакайнейшыя, чым на вуліцы. Хаця столькі ненарматыўна-экспрэсіўнай лексікі даўно ня чула. Адзін фанат уразіў – так шчыра ён перажываў за беларускіх футбалістаў. Гэты пацан кусаў сваё пазногці і беларускі сьцяг, скакаў і крычаў, а калі забілі другі гол ў нашы вароты, то проста выдаў тыраду праклёнаў (таксама ненарматыўнай лексікай) у адрас румынаў. Зразумеўшы, што беларуская зборная “прадула”, хлапец надзьмуўся як мыш на крупы і панік, яго фанатычны запал зьмяніўся ня менш фанатычным расчараваньнем...
Ня вельмі прыемна было, калі заўзятары-аматары пачалі разыходзіцца да сканчэньня матчу -- проста непавага нейкая да спартсмэнаў.

Дарэчы, беларуская зборная прайграла румынскай з лікам 1:3.

Шумны натоўп студэнтаў ва ўніверы выклікаў пачуцьцё лёгкай заздрасьці. Усё ж такі студэнцкае жыцьцё (на дзённым аддзяленьні) мае шмат плюсаў. Бесклапотна ўсё і цікава...

І выкладчыкам, думаю, цікава працаваць. Дарма, што студэнты не заўсёды адэкватныя трапляюцца :)