Вар'яцтва робіць жыцьцё больш цікавым

Прыабшчылася да вялікага спорту )). Зборным Беларусі і Румыніі па футболу, а таксама аднаму харошаму чалавеку за гэта дзякуй ))

Гэтаму харошаму чалавеку дзякуй за цярпеньне і ўсе тлумачэньні, бо пачувалася я сапраўднай “бляндынкай” (супраць бляндынак нічога ня маю )).

Напачатку другога тайму здарыўся адзін канфузік: не магла зразумець, чаму трыбуны так радуюцца, калі румыны бегаюць каля нашых варот... Недзе на 12-й хвіліне ўспомніла, што ў другім тайме каманды мяняюцца варотамі (пляцоўкамі (?) – як правільна гэта назваць – ня ведаю)... :)))))))))

Вася Хамутоўскі – галкіпер беларускай зборнай – малайчына. Адзін, ну проста наканаваны гол ён адбіў віртуозна!... (харошы чалавек падцьвердзіць). А калі мне расказалі пра Васіну адданасьць справе, то мая павага яшчэ больш павялічылася )))

Гэтае фота павінна спадабацца volatу

Дзікія фанаты з півам і баявым макіяжам-расфарбоўкай на трыбунах намнога спакайнейшыя, чым на вуліцы. Хаця столькі ненарматыўна-экспрэсіўнай лексікі даўно ня чула. Адзін фанат уразіў – так шчыра ён перажываў за беларускіх футбалістаў. Гэты пацан кусаў сваё пазногці і беларускі сьцяг, скакаў і крычаў, а калі забілі другі гол ў нашы вароты, то проста выдаў тыраду праклёнаў (таксама ненарматыўнай лексікай) у адрас румынаў. Зразумеўшы, што беларуская зборная “прадула”, хлапец надзьмуўся як мыш на крупы і панік, яго фанатычны запал зьмяніўся ня менш фанатычным расчараваньнем...
Ня вельмі прыемна было, калі заўзятары-аматары пачалі разыходзіцца да сканчэньня матчу -- проста непавага нейкая да спартсмэнаў.

Дарэчы, беларуская зборная прайграла румынскай з лікам 1:3.