Вар'яцтва робіць жыцьцё больш цікавым

Прамова Стыва Джобса (сузаснавальника и генеральнага дырэктара амерыканскай карпарацыи Apple Inc) перад выпускнікамі Cтэнфарду.

...Вы не можаце злучыць кропкі, гледзячы наперад; вы можаце злучыць іх толькі аглядаючыся ў мінулае. Таму вам прыйдзецца даверыцца тым кропкам, якія вы як-небудзь звяжаце паміж сабою ў будучыні. Вам прыйдзецца на нешта пакласціся: на свой характар, лёс, жыццё, карму - што заўгодна. Такі падыход ніколі не падводзіў мяне і ён змяніў маё жыццё.

І адзіны спосаб рабіць вялікія справы – любіць тое, што вы робіце. Калі вы яшчэ не знайшлі сваёй справы, шукайце. Не спыняйцеся. Як гэта бывае з усімі сардэчнымі справамі, вы даведаецея, калі знойдзеце. І, як любыя добрыя адносіны, яны становяцца лепш і лепш з гадамі. Таму шукайце, пакуль не знойдзеце. Не спыняйцеся.

Ваш час абмежаваны, таму не марнуйце яго на жыццё чыімсці чужым жыццём. Не трапляйце ў пастку догмы, якая гаворыць жыць думкамі іншых людзей. Не дазваляйце шуму чужых меркаванняў перабіць ваш унутраны голас. І самае важнае, мейце адвагу трымацца свайго сэрца і інтуіцыі. Яны нейкім чынам ужо ведаюць тое, кім вы хочаце стаць насамрэч. Усё астатняе другасна.

Сярод маіх жж-сябоў ёсць адзін чалавек, які даволі многае апісвае са свайго прыватнага жыцця. Запісы гэтыя ў асноўным падзамочныя, але ж усё роўна маюць публічны характар. Бо што вынесена на абмеркаванне, страчвае грыф "толькі для ўласнага карыстання". Не буду крывіць душою -- падобныя допісы звычайна цікава чытаць. Сама да такога няздольная. Родныя ведаюць пра маё жыццё надзвычай мала: у асноўным нейтральныя ці пазітыўныя факты ў агульных рысах. Я амаль ніколі не расказваю пра свае планы, і вельмі рэдка прашу парадаў. Па прынцыпу, чым менш ведаюць, тым больш спакойна спяць. Часам на мяне находзяць прыступы "эксгібіцыянізму", і каму-небудзь з блізкіх сяброў магу распавесці нешта важнае для мяне. Але пасля шкадую. Застаецца такое ж непрыемнае адчуванне, як пасля дагляду памежнікамі ўласных рэчаў. А як далёка знаходзіцца мяжа вашых інтымнасці і прыватнасці?

КРИСТИНА, Я ТЕБЯ ЛЮБЛЮ! -- вялікі надпіс белай фарбай, зроблены на тратуары.
Побач невялікімі літарамі і няўпэўненым почыркам нехта накрэмзаў:
ЛЮБВИ НЕТ.

Зусім не хочацца верыць аўтару другога допісу.

Не люблю плёткі, але часам можна многа цікавага і забаўнага даведацца.
У тым ліку і пра сябе :)

Пытанне да мужчын. Вельмі хачу ведаць вашыя меркаванні наконт наступнага: ці магчымае сапраўднае сяброўства паміж цяперашнім мужам (каханкам) жанчыны і яе былым мужам (каханкам)?

Заўсёды прытрымлівалася думкі, што незамянімых людзей няма. Толькі вось якая справа: тое, што давалі табе пэўныя асобы ніхто і ніколі не дасьць, і замяніць гэта, як ні старайся, нічым немагчыма. І чым болей часу мінае, тым больш рэзкае і моцнае адчуваньне страты. Час ня лечыць, час проста расстаўляе ўсё і ўсіх на свае месцы. І цьвярозае ўсьведамленьне гэтага куды горшае за шквал імгненных пачуцьцяў.

Фота сябе, зробленае самім жа сабой часта ўспрымаецца як знак адзіноты – побач няма нават такога чалавека, якому б можна было даверыць націснуць на спуск фотаапарата. Але гэта адзінота прыхаваная, яна не кідаецца ў вочы, а толькі ўсьведамляецца. Адзінота публічная – выклік іншым і роспачны крык адначасова.

Пра выходныя:

@@@@ (16:07:04 6/04/2008)
а я в кино ходил.... один

Полночь (16:08:20 6/04/2008)
н-да... адзінота...

@@@@ (16:09:03 6/04/2008)
резко придумал просто, скучно мне, потому и пошёл один....

@@@@ (16:09:21 6/04/2008)
одному скучно даже в кино....

Вось кажуць, што дзяўчаты ня цэняць вернасьць ды хлапцоў харошых, спакойных. Маўляў, ім, чым горш, тым лепш. Цягу да блядавітых (пардон за маю французкую) ды самаўпэўненых мужчын, як мне падаецца, патлумачыць вельмі лёгка. Такія людзі выпраменьваюць проста абалдзенную сэксуальную энэргетыку, што адчуваецца за кілямэтр. І як тут прайсьці міма? :) Заўважу, што часам такой энэргетыкай валодаюць ня самыя прыгожыя ды статныя мужчыны, як і ня самыя прыгожыя жанчыны. Але ж цягне да іх, і не заўважаецца ўжо "ня той" рост, колер вачэй, ці яшчэ якія "недахопы" зьнешнасьці. Нехта з такой энэргетыкай нараджаецца, а нехта яе вучыцца выпраменьваць адмыслова. Людзі мяняюцца. Калі чалавека доўга ня бачыш, то адразу кідаюцца ў вочы зьмены ў яго зьнешнасьці, а пасьля -- у энэргетыцы, як побач зь ім пачуваецца.

А што тычыцца вернасьці, то яе ўсе цэняць. Кожны па-свойму, але цэняць. Адгаворкі "ён/яна занадта харошы/ая для мяне" -- найперш спроба пазьбегнуць адказнасьці. Бо побач з такім чалавекам трэба адпавядаць яго маральным якасьцям. А так, скінуў абавязкі з плеч -- і сумленьне ня мучыць, і рукі разьвязаныя. Але... Адданасьць, вернасьць і душэўная цеплыня -- надта падкупляюць. Колькі дзяўчат бачыла, што здаваліся пад націскам менавіта такіх адносін да сябе.

Сяброўка паехала ў вандроўку. Хлапец гэтай дзяўчыны застаўся дома. У кампаніі вандроўнікаў быў відны хлапец, які пачаў праяўляць да яе зацікаўленасьць. Пра такіх звычайна кажуць "Яму дзеўку спакусіць, як вады папіць". Пытаюся ў яе, а ці ж не было спакусы здрадзіць свайму хлапцу (знаёмых вачэй не было, ніхто б нічога не даведаўся). На што яна адказала мне: "Перад ад'ездам пытаюся ў Андрэя (яе хлапец) "А ці не баішся ты мяне адпускаць?". На што ён і кажа: "Не, бо я ж табе ДАВЯРАЮ" І вось гэтае яго "ДАВЯРАЮ" сталася для яе каменьчыкам перавагі на шалях "здраджу-ня здраджу". Яна заўсёды ўпэўненая ў Андрэю, і ўсьведамленьне таго, што чалавек верыць у яе, верыць у моц яе пачуцьцяў, яе сумленьне не дазволіла пераступіць бар'ер спакусы. Нашыя паводзіны задаюць тон паводзінаў тых, хто побач.

“Невыносная лёгкасьць быцьця” Мілана Кундэры – кніга, якая пакінула адчуваньне незавершанасьці. Фільм – харошы і гарманічны – паставіў кропку. Каб патрапіць на сэанс у “Перамогу”, давялося крышачку злоўжыць прафэсійнымі паўнамоцтвамі і знаёмствамі. Але кіно было таго вартае. Так проста пра цяжкасьць выбару, так проста пра пакуты асобы і цэлага народу.

Пасьля сэансу так дарэчы пайшоў дождж. Дробненькі і халодны. Не перадаць словамі, як прыемна гуляць у такое надвор’е, падстаўляць твар пад калючыя кропелькі вады, глядзець на плыні машын, якія разрываюць сьвятлом фар імжу. І мокры асфальт у праменях фар, і мокрыя галіны голых дрэў, і лужыны – усё да месца. Нічога лішняга на шляху да дому. Шэсьць кілямэтраў задавальненьня і ўнутранай супакоенасьці. Амаль каля дому мяне спыніў дзядзечка ў капелюшы-кацялку (часам таемныя знакі мы бачым там, дзе іх няма – для тых, хто чытаў Кундэру :) ). Праз шум вуліцы і свой настрой я не адразу зразумела яго пытаньне. А было яно простае: “І дзе зараз усе хлопцы?”. Пажадала яму добрай ночы. Надта доўга тлумачыць, што бываюць моманты, калі адной так добра, што нікога побач бачыць і ні хочацца.

І зараз, адаграваючыся гарачай гарбатай і яшчэ адчуваючы прыемны боль у кончыках пальцаў, што адыходзяць ад холаду, магу сказаць адно:

“Шчасьце ёсьць. Шчасьце быць”.

ЗЫ. Хто ў тэме -- дзякуй за кампанію :)

Сёньня мая знаёмая кажа: "калі хлапец не падорыць на Дзень нараджэньня тэлефон (600 у. е. каштуе), то я скажу яму "да пабачэньня"...
А яшчэ яна кінула перад гэтым свайго папярэдняга хлапца. Пытаюся, ці ёсьць нейкія пачуцьці да новага (таго, што тэлефон мусіць падарыць)? Адказвае: "няма нічога. Па былым хлапцу сумую, але ж у яго я няма ніякіх пэрспэктыў грошай". Такая вось любоў.

І галоўнае -- я вельмі часта зараз чую такія меркаваньні і бачу такі падыход.

Сустракаюся ўчора з праваслаўным сьвятаром, які да ўсяго працуе выкладчыкам у пэдунівэрсытэце. Яго студэнткі ці каляжанкі праводзілі нас хітрымі позіркамі кшталту “Дык вось чым ты вечарамі займаешся! Ведаем-ведаем пра ўсе твае грашкі, бацюшка!”. Ну, і як палагаецца, сьмешачкі ў сьпіну.
Акурат напярэдадні мой знаёмы кажа “Хацеў напісаць у жж, падзяліцца ўражаньнямі ад таго, як мая сяброўка проста так зрабіла прыемны і нечаканы ўчынак. А як падумаў, што адразу ж пачнуць гэта апашляць ды прыпісваць тое, чаго няма, дык і расхацелася”.

Так і атрымліваецца, што замест свайго жыцьця мы пражываем чужыя жыцьці, замест “бярвёнаў у сваіх вачах, імкнёмся дапяць чужой саломінкі”. Самі выхоўваем у сабе і людзях, якія побач, няшчырасьць і цынізм.

ЗЫ. Педунівэрсітэт – сапраўдная кузьніца кадраў нявест. Усім хлапцам, што шукаюць сваю палову, раю туды схадзіць. Там ёсьць з чаго выбіраць! :)))

Аб’явіўся мой знаёмец: год таму ў вясёлай кампаніі праводзілі яго ў Чэхію. А зараз аказваецца ён працуе ў Маскве. Сустрэліся. Прыемна, канешне, калі пра цябе ўспамінае чалавек, з якім па вялікім рахунку нічога не зьвязвае. Але разам з тым закралася лёгкае пачуцьцё ці то настальгіі, ці то смутку – людзі з мінулага вяртаюць ў гэтае ж мінулае. Вось цэлы вечар у думках узгадваю акалічнасьці, пры якіх мы пазнаёміліся, ды і шмат чаго яшчэ, што засталося ў мінулым годзе...

P. S. Падабаюцца мне авантурныя, сьмелыя да адчайнасьці людзі. Дамовіліся сустрэцца на наступных выходных

Апошнімі днямі круцяцца ў галавае радкі аднаго верша. Аўтар мне невядомы.

Ты не ищи обид ни в чем --
В словах ли, в жестах.
А кто казался палачом --
Всего лишь жерта.
Но как удобно жить виня, копить обиды.
Он на коне, но вдруг с коня --
И под копыта...
Лежит теперь, сломав хребет,
В пыли дорожной...
Спаси их, Господи, от бед,
Всех, если можно.

Так хораша халодным восеньскім вечарам сядзець сьпіна да сьпіны, углядацца ў густое бяззорнае менскае неба з цёмнымі карункавымі абрысамі дрэў. Адчуваць настылае паветра, удыхаць своеасаблівы версьнёўскі паветраны кактэйль з гаркавата-духмяным пахам лістоты, дажду і дыму.
І перакідвацца кароткімі фразамі, ці проста маўчаць, думаючы аб сваім, ці ні аб чым ня думаць... Проста адчуваць холад восені і цяпло чалавека...

Зараз верасьнёўскае паветра пахне гэтак жа як і ў маім дзяцінстве.

А добра было б атрымаць у падарунак такую штуку. Магчыма, тады мае начныя жахі сыйшлі б назаўсёды.

Учора позна вечарам назірала каля суседняга дома такую карціну: п’яны хлапец сварыцца з дзяўчынай (відавочна, гэта яго сяброўка-каханка). Яна ўвесь час са сьлязьмі ў голасе некуды яго заве нешта паглядзець. Тут я чую звонкі гук аплявухі. Дзяўчына хапаецца за твар, пасьля цягне рукі да хлапца і як заведзеная паўтарае “Пайшлі! Ты сам усё пабачыш!”. У адказ толькі няўцямнае мычаньне і ўдар нагой. Яна амаль ня плача, толькі некуды ўвесь час заве хлапца, хапаецца за яго рукі.

Харошы настрой пасьля мф-скай вечарыны і кампаніі калегі імгненна зьнік. Ішла і думала: гэта ж як яна мусіць сябе не любіць, калі дазваляе так сябе зьневажаць?...

З-за аднаго чалавека пачынаеш ненавідзець увесь сьвет... Ланцужок "людзі-эмоцыі-рэфлексіі-адносіны". І ты яго дурацкая частка...

Жыцьцё разьвяло са старымі сябрамі па розных дарогах. У кожнага зараз свой мір, свае сьветапогляды, свае зацікаўленьні і свае новыя сябры.

Пасьля доўгага растаньня ўзьнікае лёгкі страх, што не зразумеем адзін аднаго, што былога адзінства ўжо не дасягнуць. Але, на шчасьце, страхі так і застаюцца страхамі. І нам дагэтуль ёсьць аб чым размаўляць, ёсьць што абмяркоўваць. Мы па-ранейшаму гаворым "на адной мове", няхай сабе і рознымі словамі. Але разумею, што нітачка, якая зьвязвае з мінулым, стала вельмі танюткай, і дастаткова пары неабдуманых слоў, каб разбурыць гэтую крохкую рэальнасьць старога сяброўства.

Старое сяброўства трымаецца на старых ілюзіях і марах, на тым, якімі мы былі, а не на тым, якімі сталі.

Вярнулася з вясельля сяброўкі свайго дзяцінства.

Апошняя сяброўка з майго “даменскага” жыцьця выйшла замуж. Спадзяюся, што ўсё ў яе будзе добра і ўсе надзеі спраўдзяцца.

Уражаньняў шмат. Вельмі неадназначныя пачуцьці выклікала тое, што некалькі чалавек, якія ведалі мяне з самага дзяцінства, не пазналі. Віталіся быццам бы з незнаёмым чалавекам. І калі я падыходзіла да іх пасьля і казала “Вы не пазнаеце мяне? Гэта ж я!”, трэба было бачыць іх круглыя вочы... Нават бацька нявесты падышоў да яе напрыканцы вечара і запытаўся ці сапраўды я – гэта я...
Хлапец, што быў сьведкам на вясельлі, на другі дзень сказаў мне, што я дзяўчына яго мары і прапанаваў падаць заяву ў ЗАГС.

Вось такія пірагі... Як кажуць і сьмех і грэх...

Крок у прорву даецца цяжка, нават, калі ты ведаеш, што інакш быць ня можа. Але, падаючы ў невыдомасьць, усё роўна спадзяешся што "выбар" быў правільны і там цябе чакае "сьветлае заўтра".